julllsss_
Hi, I'm Kurt Steven.
Fourth year high school student sa Eastford University.
Sabi nila, high school daw ang "best years" of your life - full of fun, barkadahan, memories you'll never forget.
Pero para sa'kin, hindi ganun kadali.
Every day feels like I'm just... existing.
I smile, I laugh, I talk - pero deep inside, parang wala naman talaga akong gana.
Parang may kulang. Parang may parte sa'kin na naiwan sa kung saan.
There are times na gusto kong bumalik sa dati - 'yung ako pa 'yung masayahin, 'yung tipong simple lang ang problema, 'yung hindi pa ako ganito kabigat mag-isip.
Pero ngayon, parang ang hirap na.
Ang dami nang nangyari, ang daming nawala.
And every time someone leaves, it feels like I lose another piece of myself.
People always say, "Move on, Kurt. Let go. Tanggapin mo na."
And yeah, maybe they're right.
Pero... how do you accept something that once made you feel alive?
How do you let go of someone who once made you believe that you're worth loving?
Minsan gusto kong sumigaw, gusto kong magtanong:
"Bakit ako pa? Bakit ganito?"
Pero wala naman talagang sagot, diba?
Kasi minsan, life just happens - walang warning, walang explanation.
And maybe that's the point.
Hindi lahat kailangan ng sagot.
Minsan, kailangan mo lang tanggapin na may mga bagay talagang matatapos, kahit ayaw mo pa.
Not because you stopped caring, but because you deserve peace, too.
I'm Kurt Steven.
Hindi pa ako okay.
Pero araw-araw, I'm trying.
Kahit mabagal, kahit paulit-ulit, kahit masakit - I'm trying to be okay again.
And maybe... that's enough for now.