Sevgi Stories

"bu akademi bilindiği gibi bir akademi değildir. aksi takdirde kimse burayı anlayamaz. Bazı öğrenciler bu olayları bulmaya çalışsalarda, bulamazlar. ama bunu çözecek tek bir kişi vardı; Darya Volkova".

onca yıl tek yaşayıp her şey aynı anda olması ayrı bi şey

Bana bakan koyu kahvelerden olabildiğince uzağa kaçmak istedim. Çünkü o ilk günkü nefret yoktu. Daha yumuşak daha kırılgandı. "Nare." Dedi bu kez ismimle seslenerek. Hızla inip kalkan göğüs kafesim heyecanlandığımdan değil birazdan duyacağım şeyin stresindendi. Hiç ama hiç hazır olmadığım bu gerçeği duymak istemiyordum. Bu yüzden arkamı döndüm ona. "Gitme." Dinlemedim. Dinlersem eğer o sarsılmaya hazır olan sınırlarım birer birer yıkılırdı. Ve ben gerçekle alakalı hiçbir bilgiye sahip değildim.

Alin: Karan abiii nerdesin ya sen Alin: annenler bizde bir sen yoksun Alin: böyle önemli bir günü unutmadım de bana çabukk Karan abi: önemli mi ? Karan abi: birkaç gündür kafam çok dolu unutmuşum galiba Karan abi: söyle bakalım neden önemliymiş bugün Alin: yaa nası unutursun Alin: neyse çok heyecanlı olduğum için tribimi sonraya saklayacağım Alin: bize gel öğrenirsin Alin: geç kalma ama Alin: hadi öptüm byee 🤩 Karan abi: bende. (Gönderilemedi) Karan abi: ne zaman geç kaldığımı gördün ? Karan abi: geliyorum.

Geçmişte çıkan bir yangın ve ardında bıraktığı kayıplar, iki hayatı fark etmeden birbirine bağlar. Yıllar sonra Asena ve Alparslan aynı mahallede, hiç bilmedikleri bir geçmişin gölgesinde karşılaşır. . . . . . . . Asena & Alparslan

Hayatta çoğu kez darbeler almış bir askerdi Alparslan. Ve bir gün karşısına yaralarına ilaç olacak o doktor çıkar...

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

KİRAZ MAHALLESİ 🍒 Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Men juda ham charchadim.Bilmadim, balki yashashdan yoki kurashishdan. Balki men tug'ilmasligim kerak edimi..... Yo'q men bu dunyoga sinov uchun yuborilganman, albatta bu so'z menga yoshligimdan o'rgatilgan.Xo'sh haligacha o'zimni o'ldirmadim. Yo'q aslida bu umuman natija bermadi menimcha. Bunga 2 marotaba urinish natija bermadi axir. Birinchisida men eshitishim bo'yicha bir o'simlik bor va bu o'simlikni yegan odam kamida 2 soatdan so'ng o'ladi.Xo'sh bu og'riqsiz o'limdek tasavvur uyg'otgandi menda.Yaxshi men o'sha o'tni topdim va uni maydaladim,chunki uni chaynab bo'lmasdi aniq. Chunki bu o'simlikdan juda yomon hid kelardi.Deyarli o'limdek achchiq.Xo'sh men buni oson tarzda maydaladim va piyozning qavatlari o'rtasida mavjud bo'lgan yupqa qismini yertmasdan ajratib oldim va maydalagan o'simligimni yaxshilab o'radim va yutdim. Demak bu juda yaxshi ketdi ammo natija bermadi.Yo'q aslida natija ahmoqona edi men bor yo'g'i kunimizni 24 soat deb aytsam, o'sha ahmoqona ishimdan keyin 22 soatimni uxlab o'tkazdim xolos.Xo'sh, menda birinchi urinish nolga teng edi. Endi menda ikkinchi urinishimni keltirib chiqardi.Menimcha bu og'riqli bo'ladi aniq.Demak ikkinchi urinishimda men eski xonada qo'lda tayyorlagan arqonimda osilganimda va hushimga kelganimda bo'ynimda turgan uzilgan arqonga hayratda qaraganimdan so'ng, bilmadim balki miyamda yoki rostan ham kimdir ongimda gapirganda boshlangandi.O'sha so'zlar yodimda hali ham "Yo'q hali emas . Seni buyuk taqdir kutyapti. Sen hozir o'laolmaysan".Ho'sh demak hozir o'laolmayman , lekin bu qachondir sodir bo'ladi deganimi. Bilmadim ammo o'sha voqeadan so'ng men bunga harakat ham qilmadim. Endi mana men o'sha voqealardan 10 yil o'tgandan so'ng . Orzuyimga yetdim,albatta o'lmadim chuni men hozircha buni niyat qilmadim. Mening orzuyim dunyoning eng baland tog'ida juda ham tarixiy bo'lgan va o'rnida xarobalar qolgan cho'qqi.Va men o'limimdan oldin ko'rishim mumkin boʻlgan ohirgi manzara.

"Editörüm fakat okuduğum hiçbir öykü bizim yaşadığımıza benzemiyordu."

Güzeller güzeli Muğla'nın bergamot mahallesinde gerçekleşen bir abimin arkadaşı hikayesiiii Önce erkek aşık oluyor Hem abimin arkadaşı hem arkadaşımın abisi Çocukluktan beri gelen kuvvetli dostluklar Moda tasarım öğrencisi kızımız

Ilgaz, henüz on yaşındayken bir arabanın arka camından babasının gidişini izlemiş ve o günden sonra kendi dünyasını sarsılmaz duvarlarla örmüş bir genç kızdır. Voleybol onun nefes kaynağıdır. Hayatını "tek kişilik bir kale" gibi yönetmeye alışkındır. Ancak lise son sınıfta karşısına çıkan bir proje, tüm planlarını altüst eder. Okulun futbol takımıyla ortak yapılacak 19 Mayıs gösterisi için, okulun en kapalı kutusu ve mesafesiyle tanınan Demir ile eşleşir. Demir, tıpkı Ilgaz gibi kendi karanlığına hapsolmuş, geçmişin ağır yüklerini omuzlarında taşıyan biridir. İkilinin arasındaki zorunlu ortaklık, başta büyük çatışmalara ve sarsıcı tartışmalara neden olsa da; zamanla birbirlerinin "duvarlarının" ardındaki gerçekleri görmeye başlarlar. Ilgaz, yıllardır bildiği gerçeklerin aslında göründüğü gibi olmadığını fark etmeye başladığında, Demir hem sığınacağı bir liman hem de yüzleşmesi gereken en büyük aynası olacaktır. "Siyahın içine beyaz karışır ama ne kadar görünür?"

Annesinin kaybının ardından uzun bir süre toparlanamayan Güneş, ablası ve eniştesinin evinde yaşamak zorunda kalır. Annesi tarafından eniştesinin ailesine fazlasıyla öfkeyle büyütülen Güneş, bir yandan bu evde geçmişe dair bir çok soruya yanıt ararken, diğer yandan eniştesinin kardeşi Taner'le tesadüf eseri karşılaşır. Taner'inde aynı aileden olması ve geçmişle ilgili çözülemeyen sorular, Güneş'in hayatını iyice karmaşık hale getirir. *Yetişkin ögeler bulunabilir. Kurgu tamamıyla bana aittir.

simayildirim: Ben sadece akraba evliliğini sevmediğimi dile getirdim simayildirim: Evlenmeyeceğiz yani kaankaradag: Not aldım, iki ay on gün sonra görüşelim

Dansla başlayan bir sevda sonrasında büyük bir tutkuya dönüşüyor☺️❤️

Kendi ülkelerindeki savaştan sürgün edilip getirilen ailelere en iyi şekilde yaşamaları için her türlü imkan sağlanıyor. Peki karşılıksız mı? Karakterlerimizle çıkacağı bu yolda onlara ortak olmaya hazır mısınız?