Siatkówka Stories

Pogrążona w dramacie, smutku i nadziei opowieść w trzech aktach Jakuba i Zofii.

Czasem trzeba wszystko stracić, by w końcu być sobą. Po śmierci ojca Aurora przeprowadza się do Seattle - miasta, w którym jej straszy brat mieszka. Z zewnątrz wydaje się idealna - wysportowana, piękna, poukładana. Ale pod tą perfekcyjną powierzchnią skrywa ból, z którym nie umie sobie poradzić. Pisze listy do ojca, choć dobrze wie, że nigdy ich nie przeczyta. To jedyny sposób, by zachować z nim więź i nie rozsypać się na kawałki. Kiedyś siatkówka była ich wspólnym światem. Teraz boisko budzi wspomnienia, które bolą za bardzo. Po bolesnych wydarzeniach w poprzedniej drużynie Aurora przysięgła sobie, że już nigdy nie zagra. Ale los ma inne plany - w nowej szkole, Ridgeview High, wszystko znów prowadzi ją na parkiet. A potem pojawia się Oliwier - przyjaciel jej straszego brata, chłopak, który od początku ocenia ją z góry. Wspólny, wymuszony mecz jest dla nich polem bitwy, a siatkówka zamiast łączyć - dzieli. Aż do dnia, gdy muszą zmierzyć się z jej dawną drużyną. To właśnie wtedy napięcie między nimi sięga zenitu, a Oliwier po raz pierwszy dostrzega pęknięcia w jej perfekcyjnej masce. Zaczyna rozumieć, że siła Aurory nie bierze się z tego, że nic nie czuje - tylko z tego, że każdego dnia musi to ukrywać. W miarę jak wspólne treningi zmieniają niechęć w zaufanie, a zaufanie w coś więcej, Aurora musi zdecydować, czy da sobie szansę nie tylko na miłość, ale i na prawdę. Poruszająca i pełna emocji opowieść o pozorach, które mylą, listach, które leczą serce i milosci, ktora potrafi zlamac najgrubszy mur.

Coś na jesienny Plus Ligowy sezon, gdy mleko i miód są wyjątkowo potrzebne.

Maya Smith to 16 letnia uczennica liceum High School w Miami Beach. Jej rodzina jest bardzo bogata ponieważ ojciec jej jest wybitnym prawnikiem i ma własną kancelarię. David Wilson ma 17 lat jest kapitanem szkolnej drużyny siatkówki. Ich rodzice są bardzo ze sobą zżyci ale ta dwójka się nienawidzi.

Dziewczyna nienawidzi żadnego sportu. Pewnego dnia razem z przyjaciółką postanawia dla żartu wziąć udział w konkursie. Niespodziewanie wygrywa go. Kilka dni później udają się na mecz, który wygrały. Spotyka tam kogoś kto odmieni jej życie. Ale czy ona jest tego świadoma?

Ja: Luckuś Luck: Tak? Ja: Wyślesz mi swoje zdjęcie? Luck: Ojej chcesz moje zdjęcie Ja: Tak wyślesz? proszęę

Krótkie artykuły, czy też wypowiedzi pisemne, jak kto woli, na temat tego jak ja postrzegam i widzę siatkówkę. Wydarzenia z nią powiązane, mecze, na których byłam, moje spostrzeżenia i wiele innych, ściśle nieokreślonych. Właściwie sama nie wiem co tu się pojawi, więc serdecznie zapraszam do czytania.

Głupia przysługa dla przyjaciółki, która nie miała sie tak skończyć... "- Tylko go trochę poderwiesz, on z nią zerwie i wszyscy będą szczęśliwi" Wraca do pisania. Mam nadzieje że wam sie spodoba❤🌟 {Mogą występować lekkie wulgaryzmy}

Trzy przyjaciółki Wakane Hono, Natsuko Energui i Ayame Gankyo po rozpoczęciu swojej nauki w liceum Nekoma, poznają drużynę siatkarską. A wszystko zaczęło się od niewinnego snu szatynki. Potem wszystko zaczęło się układać. Nowa szkoła, pierwszy znajomy Ayame, potem znajomy Natsuko i na końcu pewien natręt, który nie daje Wakane spokoju.

Nie wiem, czego szukasz w szkole, ale na pewno trafisz na nich. Niektórzy odcięci od świata, zajęci własnymi sprawami, inni zmotywowani do walki o swoje, a jeszcze inni myślący tylko o jednym... Gdy grupka znajomych zostaje zmuszona do zrobienia czegoś razem nikt nie podejrzewa jak wielki zasięg będzie to miało, ile będzie trwało ani tego, że stworzy się coś pięknego - przyjaźń. Nie ważne, kim ja jestem, nie ważne, kim ty jesteś. Chciałabym, żebyś to przeczytał, żebyś to przemyślała, żebyś mi powiedział, co o tym sadzisz, żebyś wiedziała, ze robię to specjalnie dla Ciebie. Bo wszyscy czasami potrzebujemy pomocy. Najważniejsze jest nie bać się o nią prosić Pamiętaj, ze wokół Ciebie są inni. A teraz zróbmy hałas i pokażmy światu KLUB SUPERBOHATERÓW! Nowe części w niedziele i środy w środku nocy ;)

Bo w chłodny grudniowy wieczór nawet podróż pociągiem może być wyjątkowa. Siedząc w jednym z wagonów możesz wymienić z kimś przypadkowym przepełnione tajemniczością spojrzenia, które dotrą aż do waszych dusz i znajdą w nich swoich miejsce na zawsze. Lecz jeśli nie zorientujesz się na czas, przegapisz swoją stację . Na opustoszałym peronie zostanie tylko smuga chabrowego wspomnienia jej magicznych tęczówek , a spadający z nieba biały puch oprószy sobą wszelkie ślady tamtej chwili. Pamiętasz jeszcze tamten dzień Jakubie?

Chyba nie trzeba nic pisać, zapraszam do czytania ;)

Kariera, praca, pozory,oklepane zasady, miłość, rany z przeszłości, plotki, szum mediów. I to na głowie jednej studentki.

Gdańsk pamięta więcej, niż ktokolwiek chciałby przyznać. Julian Wrona od miesięcy nie potrafi zrobić dobrego zdjęcia. Aparat, który kiedyś był jego sposobem na rozumienie świata, stał się ciężarem i przypomnieniem o talencie, który nagle zamilkł. Kiedy jednak w ramach szkolnego projektu ma sfotografować Oskara Sadowskiego, chłopaka z profilu sportowego, wszystko zaczyna się zmieniać. Na pierwszym zdjęciu Oskar nie jest sam. W tle pustej ulicy pojawiają się ludzie, których nie było. Cienie dawnych wydarzeń, fragmenty cudzych wspomnień i ślady przeszłości, która nigdy naprawdę nie odeszła. Im więcej Julian fotografuje, tym wyraźniej widzi, że w Gdańsku istnieją miejsca, gdzie rzeczywistość jest cieńsza, a miasto przechowuje historie tych, o których świat zdążył zapomnieć. Oskar, który sam zmaga się z presją, oczekiwaniami i strachem przed porażką, niespodziewanie zostaje wciągnięty w tajemnicę Juliana. Razem zaczynają odkrywać, że pojawiające się na zdjęciach wspomnienia nie są przypadkowe, i że jedna z zapomnianych historii może być związana z nimi bardziej, niż są gotowi uwierzyć. Niektóre zdjęcia pokazują więcej, niż powinny. A niektóre miasta nigdy nie zapominają.

Mam na imię Natalia i mam 22 lata. Mieszkam w Warszawie w dużym,pięknym domu. Kupili mi go rodzice, ich na to stać. Niestety jestem singielką więc zostałam sama w tym dużym domu. Jestem jedynaczką, więc rodzice zawsze o mnie dbali. Przyszedł jednak czas aby się usamodzielnić i w taki sposób zamieszkałam w swoim obecnym domu. Pracuje jako tłumaczka w niewielkiej korporacji.

Podobno kiedy umierasz życie przelatuje Ci przed oczami. Taki poklatkowy film. A to wszystko kłamstwo. Czujesz o wiele bardziej, zmysły się wyostrzają, a świat spowalnia, a potem ogarnia cię ciemność. Myślałam, że umrę. A może umarłam?

Opis w trakcie produkcji. xD