Smutek Stories

Zoe ma 19 lat, głowę pełną marzeń i... sekret, który odbiera jej oddech. Z zewnątrz wygląda jak każda inna studentka - spieszy się na wykłady, próbuje odnaleźć się w głośnym świecie akademika i nieśmiało marzy o miłości. Ale pod warstwą uśmiechów kryje się ból, który paraliżuje jej ciało i duszę. Cierpienie, którego nie widać na pierwszy rzut oka, ale które determinuje każdy jej krok. Wbrew anatomii, wbrew własnemu ciału, Zoe próbuje żyć normalnie. Czy odważy się otworzyć przed kimś, gdy ból staje się jej najwierniejszym towarzyszem? Czy można zbudować relację, kiedy własne ciało wydaje się wrogiem? To poruszająca historia o walce o siebie, o sile ukrytej w kruchości i o tym, że najgłębsze blizny to te, których nie widać na skórze. 📌 Wszelkie prawa zastrzeżone. 📅 Nowe rozdziały w każdy piątek! 💬 Zostaw po sobie ślad - gwiazdkę lub komentarz, to bardzo motywuje do pisania!

Książka opowiada o smutnym losie i przeszłości Jacka Willsona oraz o poznaniu pewnej dziewczyny Emmy.

Kris to 8-letni chłopiec terroryzowany przez swojego starszego brata Tetensa i grupkę jego przyjaciół. Jak zakończy się ta historia?

Niektóre słowa rodzą się w ciszy, ale nie są ciche. Pulsują pod skórą, rwą się na powierzchnię, domagają się głosu. Noszone zbyt długo, zaczynają ranić - najpierw w środku, potem na zewnątrz. Te wiersze nie powstały, żeby pocieszać. Nie mają wygładzać ostrych krawędzi ani malować świata w jaśniejszych barwach. Powstały, żeby mówić to, czego nie da się przemilczeć. Każdy z nich to kawałek mroku, ale i lustro - być może zobaczysz w nim własne odbicie. Wejdź ostrożnie. Słowa mogą krwawić.

Zapraszam może akurat tobie się spodoba?!

🕰

Będę tu umieszczać różne cytaty...

Jest to praca wysłana na konkurs, organizowany przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek w Poznaniu wraz ze współorganizatorami, takimi jak: Pegazik - XVII Poznańskim Targom Książki (23 - 25 marca 2018 r.). Temat konkursu - "Gdybyśmy mogli zamieszkać w książce". Okładkę wykonała: @laccaria

Rachel jede na svou vysněnou dovolenou. Co vše si pro ní osud přichystal, to až mrazí po zádech.

Wiersze o poszukiwaniu sensu życia, ponieważ egzystencja jest bezowocna w tymże padole łez

Historie, które mogły się wydarzyć w prawdziwym życiu. Nakłaniające do autorefleksji.

„Ty: Welcome to the world, welcome to the world! Ramoninth: Czy ciebie do reszty pogięło? Przestań mi spamować tekstami piosenek! Ty: You got your popstar, I'll be your rockstar Ramoninth: Czego żeś się nażarł na noc? Ty: :D" Bo nie możemy być razem, gdyż dzielą nas uniwersa. Dlatego piszemy SMS-y, najczęściej właśnie co noc, a tutaj będzie ich spis. Nie są poważne, jesteśmy w końcu przyjaciółmi. Są bardziej śmieszne, więc znów, będziecie mogli się pośmiać.

Nieraz władza nad samym sobą zostaje ograniczona... Przychodzę z krótkim opowiadaniem psychologicznym. Krótkim, ale jakże treściwym. To obiecać mogę. Cudowną okładkę wykonała - Czarnepiorko, dziękuję serdecznie!

Ledwo trzymała się życia, gdy pojawił się on, ten który namieszał jeszcze bardziej w mało doskonałym jej życiu. Gdy on prowadził ją ku górze, ona ciągnęła go w dół.

Nic nie znaczę. Jestem nikim. Żyję w pustce.

Nigdy nie przestałam cię kochać Ja ciebie też ale to ty mnie zostawiłeś dla tej suki i wyleciałeś do Hiszpanii na siedem lat Nigdy bym nie wyjechał gdybym wiedział że jesteś ciąży Ta na pewno

Dzieci nocnej bezsenności, których nie umiem przypisać do odpowiednich ciągów myślowych.

nie wiem co ze mną nie tak. Może wszystko?

Jestem w tej cholernej szkole w tym cholernym mieście.Nagle drzwi otwiera... Alex... Uczniów tego idiotyzmu podzieliliśmy na 4 grupy:szkolna elita (same dupki i blachary), Fajni (czyli moja grupa), debile (ci którzy nie wiedzą ile to jest 2+2) i kujony (ci którzy nie mają prawie wogóle przyjaciół) Teraz coś o sobie mam na imię Chrissy Constanza. Wszyscy mówią mi Tini.Lubię śpiewać co ja gadam muzyka to moja pasja. Mam 17 lat mieszkam w Mediolanie.Moi rodzice się rozwiedli mieszkam z tatą ale z mamą też mam dobry kontakt. A więc to chyba tyle reszty dowiecie się potem. %%%%%%%%%%%%%%%%%%%%% A więc mamy prolog zapraszam do czytania.