Społeczeństwo Stories

Między godziną trzecią nad ranem a niedzielnym popołudniem, wszyscy oddychają inaczej, ale tym samym powietrzem. Opowiadanie nie ma na celu urazić niczyich uczuć religijnych, a jedynie wyrazić pogląd.

Doskonale pamiętam zdanie, które usłyszałam od ojca w wieku lat 13. „ Pozostań jak najdłużej dzieckiem, bo gdy raz postanowisz wejść w dorosłe życie to nie będzie już odwrotu". Rady oraz doświadczenie bliskich miały mnie uchronić przed popełnianiem dobrze im znanych błędów. Jednak ja uparcie nie chciałam słuchać, usilnie wzbraniając się przed mądrościami starszych. Pokusa poznania Ich świata okazała się zbyt silna. W buntowniczym okresie dostrzegałam jedynie zalety płynące z niezależności, swojego własnego m4, swobody czy braku kontroli. Moje dotychczasowe poglądy szybko uległy diametralnej zmianie w myśl powiedzenia, iż życie to nie bajka...

Jaka liczba partnerów seksualnych kobiety 20, 30, 40 letniej jest akceptowana przez społeczeństwo oraz mężczyzn? Kiedy przekracza się granicę zmysłowej, wyrafinowanej kochanki na rzecz taniej dziwki? Kto ustala te normy i limity ? Czy płeć jest kluczowym czynnikiem? Dlaczego w XXI wieku wyemancypowane Białogłowe nie mają prawa robić we własnej sypialni tego, co chcą i z kim? Z jakiego powodu wciąż muszą się ukrywać przed czujnym okiem Wielkiego Brata, bezwzględnej opinii loży szyderców albo obywatelskim szykanom? Przecież wszyscy chcieliśmy równości, a skoro tak już się stało to zaakceptujmy ją. W każdym calu. Nie tylko w dogodnych nam przypadkach. Bierzmy odpowiedzialność starając się nie rzucać kamieniami zbyt szybko...

Każdy z nas nie raz miał w życiu ochotę rzucić wszystko, wyjść z domu czy pracy i już nigdy tam nie wrócić. Zacząć wszystko od początku, w zupełnie innym zakątku globu, u boku nowego partnera. Jednak w ogromnej liczbie przypadków, marzenia pozostawały w sercu, ustępując miejsca szarej rzeczywistości oraz walce o stabilny byt. Kiedy emocje opadły z podkulonym ogonkiem i podkrążonymi oczami - stawialiśmy się, jak co dzień, na stanowisku, a wieczorem meldowaliśmy się potulnie w naszym M3. Zbyt zahukani, by po latach wszechogarniającego marazmu przebudzić się i walczyć o swoje ambicje, aspiracje i własne - JA. Wchodząc na nową ścieżkę, która ma sporo niewiadomych - musimy liczyć się z konsekwencjami. Może być tak, że będziemy istnieć już jedynie dla siebie, bo nasi bliscy tego nie zrozumieją i znikną. Musimy zastanowić się czy faktycznie gra jest warta świeczki i czy podjęte ryzyko opłaci się w jakiś sposób, ponieważ tylko my jesteśmy odpowiedzialni za własne szczęście...

Opowiadanie ukazuje dystopijną wizję przyszłości, w której miasto zdominowane przez beton i technologię traci kontakt z naturą, a społeczeństwo dzieli się na warstwy, z których każda walczy o przetrwanie na swój sposób.

Normy sprawiły, że jej życie jawiło się jako piekło. Dlaczego by ich więc tak po prostu nie odrzucić?

Ethemeris - planeta podzielona na dwie części. Na kontynencie Silaris żyją ludzie, którzy noszą identyczne, neurologiczne kombinezony zwane „Skórami", maskujące ich prawdziwe twarze i definiujące tożsamość. Każdy zna innych tylko po imieniu i unikalnym tatuażu na przedramieniu, który podobno odzwierciedla duszę i przeznaczenie. Drugi kontynent, Draxil, spowity wieczną mgłą, jest tajemnicą - zakazanym miejscem, o którym krążą legendy. Za fasadą porządku i harmonii stoi totalitarny rząd Rady Silaris, kontrolujący życie, pamięć i emocje społeczeństwa. Ludzie śnią narzucone wizje szczęścia, ale niektórzy budzą się z tej iluzji i pragną odkryć prawdę - o sobie, o świecie i o tajemnicach skrywanych w cieniu Góry Thar i mgły Draxil. W świecie, gdzie tożsamość jest tylko maską, a wolność - zakazana, każdy krok ku przebudzeniu to bunt przeciwko systemowi.

Wiersze, które, jak słońce, wschodzą i zachodzą, jaśnieją i pochłaniają światło, jak noc.

Kierat narzucony nam przez państwo i obowiązujący system nie pozostawia miejsca na indywidualność jednostki. Unikatowość oraz wyjątkowość obywateli została całkowicie unicestwiona pod naporem podatków, składek czy niekończącej się liście rachunków. Staliśmy się dla rządu numerami pesel, Nip lub serią dowodu osobistego. Pokonani, pogrążeni w marazmie dnia codziennego za wszelką cenę dryfujemy próbując nie dać się zatopić fali płatności. Harujemy w pocie czoła, ale to nie wystarcza. Zawsze i tak do pierwszego brakuje. O drobnych przyjemnościach, wyjściach, wyjazdach możemy jedynie pomarzyć, bo nasz fundusz domowy nie przewiduje takich ekstrawagancji. Dlatego wieczory spędzamy na kanapie z pilotem w ręku beznamiętnie przerzucając kanały w luksusowych m4, za których utrzymanie płacimy horrendalnie wysokie kwoty.

Arletta wyróżnia się wśród rówieśników. Jej szczerość i bezpośredniość, sprawia, że nikt nie chce z nią rozmawiać, a dziwny wygląd, jest przyczyną kpin i szyderstw. Mimo tego dziewczyna nie ma zamiaru rezygnować z normalnego życia. Za dużo już straciła, żeby przez niedojrzałych ludzi, stracić chęć egzystencji, więc nie ma zamiaru się zmieniać. Po feriach świątecznych postanawia rozpocząć nowe życie. Zmienia szkołę, oraz miejsce zamieszkania. Czy nowa miejscowość przyjmie jej dziwactwa? Czy będzie tak samo jak poprzednio? I czy tym razem, Arletta postara się choć odrobinę dopasować?

Przeszłość bywa okrutna i skrywa bolesne tajemnice. Przekonała się o tym młoda bohaterka, która od dziecka ma rzucane kłody pod nogi. Martha ma przed sobą całe życie, które niestety spędzi w zakładzie karnym o zaostrzonym rygorze. Trafiła tam za morderstwo z premedytacją. Jedyne na czym jej zawsze zależało to jej młodsza siostra, a więzienne kraty nie powstrzymają jej przed chronieniem małej Lily.

Felieton jest napisany świeżym okiem 17 -letniej dziewczyny. Porusza aktualne tematy polityczne i społeczne.

Opowieści spod Grzywy .

Krótki tekst pokazujący dokąd zmierzamy.

Refleksownik to zbiór artykułów na temat polityki, nauki, kultury napisanych przez młodych ludzi. Redakcja: Kordian_ (redaktor naczelny) Współpraca Jeśli jesteś zainteresowany uczestnictwem w tym projekcie - napisz do mnie.

Opis w jaki sposób manipulowani są ludzie w danej grupie społecznej oraz jaki może mieć to wpływ na kolejne pokolenia. Manipulacja grupą i emocjami ofiar na własne życzenie. Prawa społeczne jakie utworzyły się podczas czasów współczesnych.

czyli nie potrafię się wysłowić bez metafory. Próbuję wytłumaczyć trudne zjawiska w społeczeństwie, o których mało kto wie, lub są one tematami tabu. Wchodzisz na własną odpowiedzialność. "W prosty sposób trudne rzeczy." - tak jak w przypowieściach.

Wolne myśli kłębiące się pod ludzkim czerepem. Napisane dla ludzi od człowieka, który pragnie rozlać odrobinę osobistych spostrzeżeń po eterze.

Zbiór wierszy. Można rzec tak: wiersz o trudnej (według mnie) treści, nic co wydaje się że jest oczywiste, jednak może się okazać zupełnie inne, może bardziej skomplikowane albo jednak proste. Oczywiście ich tematem jest wszystko co może dotyczyć: świata, człowieka, emocji, duchowości, społeczeństwa. Wyższa metafora.

Nikomu obce nie jest słowo śmierć. Kojarzy się z utratą kogoś bliskiego. Ze zniknięciem na zawsze. Jednak co czuje coś lub ktoś, kto musi wziąć się za tą brudną robotę i zabrać ze sobą duszę? Za dotykiem śmierci umierają ludzie, rośliny, czy też zwierzęta. Tam na dole nie cierpią tylko poszkodowani. Śmierć również się męczy. Żyje w samotności nie mogąc tego zmienić. Mroczna postać, płci męskiej pragnie tylko poczuć cokolwiek innego niż pustka, bezsilność, obojętność. Niestety dany mu dar niszczenia skutecznie mu to utrudnia, a wręcz uniemożliwia. Okładka - @pseudolis123