Tęsknota Histoires

Nasze wewnętrzne przemyślenia, przeżycia i anegdoty przelane na papier w formie wierszy.

znowu nie śpię w środku nocy wrzeszczę w niebo głosy, ktoś w tym mieście słyszy, że wzywam pomocy?

Me: Dlaczego po naszym spotkaniu przestałeś do mnie pisać? Me: Wiesz, że Cię nienawidzę?! Me: NIENAWIDZE Me: Nie pisz do mnie więcej! Me: Nie chce Cię znać Zjebany chuj: To po co do mnie piszesz? Me: Żeby Ci to uświadomić Zjebany chuj: Nie pierdol wiem, że mnie kochasz. Me: Kocham Cię? Zjebany chuj: Zależy ci na mnie, ale niestety mi na Tobie nie. Zjebany chuj: NIE KOCHAM CIĘ.

Jedna ławka. Jeden pocałunek. Cztery miesiące ciszy. A potem spotkanie, które zmieni wszystko.

Wiersz

Melancholije to marzenie o byciu zrozumianym, wysłuchanym i pokochanym. Melancholije będą zawierać 20 moich autarkisch wierszy o miłości, tęsknocie, strachu i radości. Mam nadzieję, że odnajdziesz część siebie w moim świecie. 1. Wracam - Kilka miesięcy temu odeszła z tego świata bardzo bliska mi osoba, napisałam ten wiersz próbując poradzić sobie z żałobą.

Lea to silna dziewczyna, ale los ciągle stawia jej kłody pod nogi. Wszelkie przeciwności znosi z podniesioną głową. Macocha tyranka? Zdarza się. Trudne dzieciństwo? Bywa. Obłudni ludzie dookoła? Nic nie poradzisz. Zaginięcie męża i opieszałość policji? Z tym na pewno się nie pogodzi. Jej córeczka musi mieć tatę, a ona męża. Tego nikt jej nie odbierze. Czas wziąć sprawy w swoje ręce...

Nie wszystkie wiersze są o moich uczuciach, niektóre to rzeczy, których nie potrafię powiedzieć. Chciałam się podzielić z kimś tymi wierszami, bo były tylko zapisane w notesie jako moje szybkie myśli🤪. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się wydać taką małą cząstkę mnie..

Lily Marshal to mieszkanka Sydney. W Sydney mieszka również jej przyjaciel. Był nieodłączną częścią jej życia od momentu poznania, stał się dla niej najważniejszą osobą kiedy straciła rodziców. Połączyła ich wieloletnia przyjaźń, która skończyła się w momencie kiedy Ashton dołączył do zespołu i tworząc go razem z Luke'em,Calumem i Michaelem zerwał kontakt z wieloletnią przyjaciółką. Czy pomysł Caluma na zorganizowanie spotkania dawnych przyjaciół będzie słuszny? Spotkania,o którym Ashton nie będzie miał zielonego pojęcia. Jak zareaguje Irwin? Jak potoczą się dalsze losy Asha i Lily? Czy jednak nadal jedynym kontaktem Lily z Ashem będzie doglądanie jego twittera? Dowiesz się tego wszystkiego czytając "I Miss You,Asshole" Ashton Irwin jako On sam. Amanda Seyfried jako Lily Marshal. Luke Hemmings jako On sam. Calum Hood jako On sam. Michael Clifford jako On sam. Okładkę wykonała @naeblue ______________________________ Xx

Zbiór nikomu nieznanych wierszy, w których zawarte są wszystkie emocje jakich możemy doznać. Nie koniecznie te pozytywne.

„Ostatni raz..." to krótki wiersz o końcu relacji i chwili, w której dwoje ludzi rozumie, że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś. O ostatnim spojrzeniu, dotyku i bólu po utracie kogoś, kto był całym światem.

Tak jakby pamiętnik.

Na miłość testu lojalności zdawać nie trzeba, lecz aniołki muszą iść do nieba.. Jak księżyc oświetla niebo, tak ona była jedynym światełkiem w tunelu. Naeven'owi po stracie najważniejszego elementu duszy towarzyszy nieustanna agonia spowita bezglosnym wrzaskiem bólu i tęsknoty. Czy uda mu się złożyć wszystko w jednolitą całośc gdy układance brakuje elementu? Czy element ten da się zastąpić? Czy podczas mroku można wywołać światło? Czy lea się odnajdzie?

Muszę je uwolnić, znajdują się tak bardzo głęboko...zacząć żyć czy nie ?

Mija osiem lat odkąd Aleks wyjechał bez pożegnania. Bianka była wtedy jeszcze dzieckiem, ale pamięta ten dzień jakby zdarzył się wczoraj. Gdy niespodziewanie zjawia się w mieście, dziewczyna od razu zauważa zmiany w chłopaku, który był dla niej oparciem w dzieciństwie. Niewinność i dobre wychowanie zastępują arogancja oraz pogarda wobec wszystkiego i wszystkich. Bianka, mimo że sama zmaga się z demonami przeszłości, próbuje odnaleźć w tym niemal obcym chłopaku, osobę, która kiedyś rozświetlała jej każdy dzień. Wie jednak, że nie będzie to należało do najłatwiejszych zadań.

"Wprawdzie nie wynaleziono jeszcze lekarstwa, które umożliwiłoby trwałe wykasowanie chwili słabości z ludzkiego życia, ale wciąż mamy sztukę. Sztukę, która wypowiada za nas słowa o których istnieniu często nie mieliśmy pojęcia" Melancholik, neurotyk, a może osoba skrajnie samotna w swej odrębności? Zbiór przemyśleń osoby wrażliwej, które być może nie wpisują się w kanony tradycyjnej poezji, jednak przyprawiwszy je szczyptą melancholii, można je zaliczyć do pewnej formy sztuki. Formy aż nazbyt bolesnej w swojej autentyczności.

Drogi X, Postanowiłam pisać do Ciebie listy, nie takie papierowe bo nie znam Twojego adresu poza tym myślę, że i tak by nie dotarły. Chyba, że specjalnym gołębiem pocztowym... Macie tam takie? Po ponad dwóch miesiącach ocknęłam się i doszłam do wniosku, że brakuje mi Ciebie bardziej niż kiedykolwiek... To jest chyba jedyny sposób na przebrnięcie przez to wszystko. Będę pisać tak jak zwykle, żebyś wiedział o wszystkim tylko tym razem bezpośrednio do Ciebie. Twoja, Denver

Szmaragdowe lustro przez kilkaset lat było w posiadaniu Królestwa Vintergrand. Jednak do czasu. Królestwo Brantergen napadło na Królestwo Vintergrand i wykradło lustro. Od tego czasu stało się najpotężniejszym królestwem w Krainie Lumber. Królestwo Vintergrand stało się nic nie znaczącą wysepką. Właśnie z tego miejsca pochodzi osiemnastoletnia Jamie Vinter, księżniczka Królestwa Vintergrand. Natomiast Brian Brant jest księciem Królestwa Brantergen. Ma poślubić Jamie Vinter. Zdesperowana dziewczyna postanawia wykraść lustro i raz na zawsze uwolnić Królestwo Vintergrand. Czy plan dziewczyny zadziała? Co stanie się ze Szmaragdowym lustrem? Czy Brian Brant pomoże Jamie Vinter, czy raczej pogrzebie jej marzenia o wolności? Tymczasem Królestwo Ambergrand postanawia zaatakować z innymi królestwami Królestwo Brantergen.