Истории Tajemniczychłopak

Ptaki śpiewają głośno - mimo, iż jest to miasto. Wiatr delikatnie kołysze liśćmi drzew. Słychać jeszcze dzieci bawiące się niedaleko mojego domu. Koty i psy ganiają się w pobliskim parku. A ja? Siedzę w moim ulubionym miejscu w domu, w oknie. I co takiego robię? Rysuję.

W tym mieście ludzie znikają. Bez śladu. Bez powodu. Bez powrotu. Ona tylko się temu przyglądała... aż zaczęła być częścią tej historii. Znalazła rzeczy, których nie pamiętała. Zobaczyła miejsca, które znała zbyt dobrze. I jego chłopaka, którego powinna się bać. Ale najgorsze jest to, że im bardziej się w to wszystko zagłębia... tym bardziej przestaje ufać własnej pamięci. A może nigdy nie była tylko obserwatorką?

Uśmiech nic nie kosztuje a wiele daje (...). Jeśli czasami spotykacie osobę, która nie umie się już uśmiechać, bądźcie hojni, ofiarujcie jej swój. Bo nikt tak nie potrzebuje uśmiechu jak ten, kto już nie może dawać go innym.

Te wakacje miały być normalne. Całymi dniami oglądanie seriali i od czasu do czasu spotkać się z przyjaciółką, jednak moje ambitne plany zostały rozwiązane już po pierwszym tygodniu. Papierosy, alkohol i chłopcy to nigdy nie była moja liga, niestety do czasu...

Brak weny, wkrótce uzupełnię. (Loxgow)