Tatil povestiri

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Bir şans verebilirsin :)

Seul'e bir haftalığına seyahate giden Ilım, tatil dönüşü havaalanında çektiği fotoğraflara bakarken neredeyse tüm fotoğraflarında aynı adamın olduğunu fark eder. Başta ürkse de bu yabancı adamın fotoğraflandığından haberi yok gibidir. Merakına yenik düşen Ilım, bu tuhaf tesadüfün ana karakteriyle tanışmak için seyahatini uzatmaya karar verir.

Karaismailoğlu, 1-1,5 yıl içinde ürünlerin ticari hale getirilmesi gerektiğini vurguladı.

❝Haziran aylarının yılın altıncı ayı olduğunu zannediyordum ben, aşk'ıncı ayı olduğunu değil.❞

Esila&Mert Yasemin&Uğur