Tutku mga kuwento

Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.

#yarıtexting #çerezlik "Bugün onunla tanışmamı neden engelledin?" diye sordum ben de ona diklenerek. "Engellediğimi de nereden çıkardın?" Ses tonu keskinleşmişti. "Her seferinde lafa atlayarak gerek yok diyip durduğun için olmasın?" dedim öfkeyle. "Öyle bir şey olmadı, Şirin. Sen de ne tanışmak istiyormuşsun kusura bakma aranıza girdim." "Laflarına dikkat et lütfen, neden tanışmak isteyip durayım? Sana sadece sebebi sordum, neden engelledin diye." Birden arabayı kenara çekerek el frenini sertçe çekti ve bana döndü: "Çünkü seni-"

"Ölürken bile onu unutamadım, Ama onun yanındayken öleceğimi bile unuttum."

Gitmek sadece bir eylemdir. Unutmak ise koca bir devrim. Unutmak için kaçmayı seçenler aptalık edenledir. Bende o aptalığı beş yıl önce yaptım,kaçmayı seçtim. Ne mi oldu? Hala beş yıl önceki o çıkmaz sokakta takılı kaldım. Bilinmedik bi hüzün var içimde,bir gariplik. Anladım ki,ya ben fazlayım bu ülkede ya da biri eksik... Artık dönme vakti. Kaçtığım duygularla yüzleşme vakti.

Bir Cellat Yurdu... Çocukluğunu ve gençliğinin baharını yetimhanenin soğuk duvarları arasında yitiren genç bir kadın; Demet Yıldız. Ölüm kadar sessiz, karanlık kadar sabırlı bir adam; Demir Yüceer. Bazı yaralar kanamaz. Bazı yıldızlar sadece karanlıkta parlar. Acımasız bir savaş sonucunda, sönük kalmış bir yıldız. Yas Yıldızı. "Yıldızlar neden hep karanlıkta parlar, biliyor musun?" "Çünkü ışığı hak edecek kadar yanmışlardır."

Gerçek aşk, en karanlık büyülerin gölgesinde bile parlayan bir ışık gibi yolunu bulur; büyücülük dünyasının en karanlık günlerinde bile. "Benim düşmanım senin aşkınsa ben neyi kazanacağım,Evans?" -James Fleamont Potter ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Kurgum hem Jily hem de Çapulcuları anlatıyor,alışılmışlıktan biraz daha farklı ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ Marauders/Hp fandom

Her şey senden saklanırkan hayata nasıl devam ede bilirsin?Ya da öğrendiğin gerçekler aslında sadece yalandan ibaretse? Aşka inanmazken nasıl aşık ola bilirsin?Ya da güvenirken nasıl her şeyi birden-bire bitire bilirsin? Bence artık eskiyi unutup yeniye başlamalısın.Sil baştan,tüm kuralları tekrar yaz. Hiç kimse yoluna çıkamaz. ~Çünkü sen artık av değil avcısın.Sen artık kimsenin durduramayacağı o güçlü kadınsın..~ Yazım yanlışlarım ola bilir şimdiden affınıza sığınıyorum.

Bu hikayeye başlamadan önce size şunu söylemek istiyorum hikayenin sonunda sizlere bırakacağım notu lütfen itina ile okuyun ve ondan sonra hikayeyi tekrar düşünün Kız karakter: Ezel Erkek karakter: Bora Kızın arkadaşları : Buse Uğur Erkeğin arkadaşları: Samet Polat

Bu hikayede benim başıma gelen olayları antatıcam

Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu hastası olan ve alt kişiliklerinin yaptığı aksilikleri düzeltmeye mahkum edilmiş üçüncü kuşak bir milyarder Arın Karataş ile psikiyatri uzmanı olan ve onu gizlice tedavi eden Mira Saydın arasında geçen romantik komedi aynı zaman da içinizi ısıtacak gizemli geçmişleri hakkında ki bu karanlık yolda ona eşlik etmek ister misin?Peki ya geçmişleri onları uçurumun kenarına sürükleyecek kadar karanlık ve ucube mi?Arını bu hastalığa iten şey geçmişi mi?Ailelerin arasında bir düşmanlık mı var?Hadi beraber geçmişin tozlu raflarına göz atıp o kapıyı aralayalım...

Yaşamak ne garip bir yolculuk. Doğuyorsun, minicik bir bebeksin, tek derdin doymak ve güvende hissetmek. Büyüdükçe dertlerin ve beklentilerin artıyor ve hayatını tam olarak beklediklerin zorlaştırıyor. Beklemek; uzaklara gönderdiğin birisini bazen, bazen ise yanı başındakinin seni görmesini sesini duymasını istemek. Fark edilmeyi istemek, görülmek için çabalamak. İnsanı daha çok yoran ne var ki bu hayatta. Gülce'yi hep açıklama yapmak zorunda bırakan şey tam olarak buydu. Her şeyi her detayı anlatmasının sebebi "beni anlayın, beni tanıyın" demek istemesiydi. Oysa bunu söylemek istediği kişiler hep aile olarak tanımladığı, onu zaten en iyi tanıması gereken kişilerdi. Ama hiç bir zaman ne sesindeki kırgınlığı, ne yüzündeki hüznü nede kalbindeki sancıyı görmediler. Kader bu ya, evlendi ve tek umudu kendi çekirdek ailesini kurduğunda artık değerli ve önemli hissetmekti ama olmadı. Eşide ailesinden farksızdı. Soğuk, içe kapanık, az konuşan ve pek soru sormayan kendi halinde bir adamcağızdı. İşi ailesinden daha önemliydi. Pekiii, kalbi bir alev topu kadar sıcak olan, ruhu her daim dipdiri kalan, neşeli ve heyecanlı bu güzel kadın ne zaman ve kim tarafından sevilecek, kimin yanında kendisi olup hiç susmadan konuşabilecekti ? Belki hiç ummadığı bir anda kapısına her zamanki gibi gelen kargolarından bir tanesini alırken bir çift yeşil göze takılıp kalacaktı. Kim bilebilir ki 🤗

Küçük Eyaletlerden Büyük Tutku dolu hayalleri peşinde düş Kuran İnsanlar Acaba hedeflerine Ulaşabilmek İçin Nelerden Vazgeçmek Zorunda Kalıcaklar ?