Historias de Tuzak

Nefes nefese üstümdeki çamura baktım, ardından kafamı hafifçe kaldırıp tam da ayaklarının dibinde dizlerimin üstünde kaldığım siyah botlarının altı çamurdan dolayı batmış olan askere baktım. -Güzel, on beş dakika elli bir saniye bravo asker, hangi bölüktensin ? Asker mi ? Asteğmenin kızı olduğumu bilmiyormuydu ? Siması oldukça yabancıydı Kafamı yere çevirip ayaklanmam gerektiğini fark ettim ellerimdeki çamura rağmen bana destek olmak için elini uzattığında tereddüt ettim bunu anlamış gibi -Çamurdan iğrenecek olsam burda ne işim var asker Sessizce bana uzattığı eli tutup ayağa kalktığımda omuzunun arkasından gelen babama baktım. -Asker !! Karşımdaki asker babamın sert sesini işitince hızla önüne dönüp esas duruşa geçti. -Yeni gelen bölükteki askerlerden misin asker -Evet asteğmenim -Adın ne senin ! -Aslan akın barutcu emret asteğmenim ...

Bazı dosyalar kapanmaz. Sadece susturulur. Ve bazı isimler... unutulmaz. Unutturulur. Yedi yıl önce kaybolan bir kız çocuğunun ardında ne bir iz kaldı ne de resmi kayıtlara geçen bir son. Sanki hiç var olmamış gibi silindi. Ama bazı kayıplar, yoklukla değil... geride bıraktıklarıyla yaşar. Yüzbaşı Yağız Alp Türkyılmaz bunu biliyor. Çünkü o gece yalnızca kardeşini kaybetmedi. Bir sesi, bir bakışı, bir ihtimali değil... gerçeğin kendisini kaybetti. O günden sonra konuşmadı. Sormadı. Sadece bekledi. Ve beklemek, zamanla bir cezaya dönüştü. Herkes onun sertleştiğini söyledi. Kimse nedenini anlamadı. Hakkari'ye atanan Savcı Hazan Soyer ise anlamak için gelmedi. O, bulmak için geldi. Ama bazı şeyler bulunmak istemez. Özellikle de yıllardır karanlıkta saklananlar. Bir dosya açıldı. Toz kalktı. Ve gömülü olan ilk kez nefes aldı. Bu bir kayıp hikâyesi değil. Bu, kaybolanın geri dönmeye karar verdiği anın hikâyesi. Ama her dönüş... kurtuluş değildir. Bazıları sadece başlangıçtır. Ve bazı başlangıçlar, sonlardan daha karanlıktır.

Bizler ölümsüzdük ... Sizlerin okudugu o tarih kitaplarini yasamistik biz. Nice savaslarda basrolde olmustuk, nice insanlar kurtarip nice kralliklari silmistik. Eger dikkatli bakarsaniz yildan yila degismeyen tipleri gorebilirdiniz o resimlerde. Iste bizdik onlar, asla yaslanmayan asla ölmeyen... Kendimi bildim bileli bu hayattaydim ve dogrusunu soylemek gerekirse artik çok sıkıldım...

Fakir , yalnız , çalışkan olan Ferhat ailesine katkıda bulunmak için çalışır ve çalışırken bir gösteriye katılır gösterinin sonunda Ferhat tiyatroda tanıştığı birisiyle kaçırılır ve bazı maceralar yaşarlar ... UMARIM BEĞENİRSİNİZ DEVAM EDECEK BEKLEMEDE KALIN ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Because we only had 26 episodes for the coolest dizi, and I know that the whole fandom wants a second season which most probably we won't see... I decided to make a fanfiction. I'll try my best to keep UmRen alive and post pretty frequently but please be understanding that i'm Not doing this for a living, but for entertaining, so whenever I'll post a new chapter I will let you know on twitter/X My name on twitter is @GimmeTuzakS2 Also please acknowledge that I'm not even close to a professional, I have no idea what is like to write stories/scripts, but I will definitely try my best. If you have any ideas for a new chapter please feel free to reach to me. Also i apologize for the grammar mistakes, my native language is not English. Thank you and I hope y'all enjoy this. ❤️