Umysł Histoires

Tomik poezji od serca. Wszystko co w głębi siedzi. Staram się dodawać coś codziennie.

Opowieść o zanurzeniu się w głąb własnego umysłu - moment gdy ciekawość spotyka się z lękiem.

Na miłość testu lojalności zdawać nie trzeba, lecz aniołki muszą iść do nieba.. Jak księżyc oświetla niebo, tak ona była jedynym światełkiem w tunelu. Naeven'owi po stracie najważniejszego elementu duszy towarzyszy nieustanna agonia spowita bezglosnym wrzaskiem bólu i tęsknoty. Czy uda mu się złożyć wszystko w jednolitą całośc gdy układance brakuje elementu? Czy element ten da się zastąpić? Czy podczas mroku można wywołać światło? Czy lea się odnajdzie?

Trzynastoletnia Emoon ma ojca psychopatę. Bije ją i jej mamę, karze za najdrobniejsze błędy i jak karze, to realizuje swoje psychopatyczne fantazje. Jej matka decyduje się na rozwód, to cód, że jeszcze ich nie pozabijał. Gdy wyrodny ojciec otrzymuje wyrok, a Emoon dowiaduje się o tym idzie spać. Śni jej się, że wylądowała w czyimś strasznym umyśle i choć próbuje się obudzić, starania idą na marne.

Short sentences (my own) that penetrate my mind and creep onto the screen. Sometimes it will be quotes whose meaning only you know. [In two languages ​​- Polish and English] Krótkie zdania, (moje własne), które penetrują mój umysł i wkradają się na ekran. Czasem będą to cytaty, których sens znasz tylko ty. [W dwóch językach - Polskim i Angielskim]

Moje wiersze są jak chwila, rodzą się niespodziewanie w głowie

we're all liars here

,,Szczęśliwa, wolna, biegnę przed siebie, patrzcie, patrzcie na tą rzeczkę płynie ahhh tak pięknie płynie o tam niedaleko rosną maki, czerwone jak krew wylana za wolność, za ojczyznę. Ohhh gdzie ja jestem...? Boję się, tak bardzo się boję. Chcę stąd uciec nie chce nie chce tu być, chce do swoich, chce żyć. Widzę, tak widzę to światło, ale dlaczego ono znika..gaśnie i znowu ta ciemność, zabierz mnie stąd, proszę. Zabierz mnie do domu, nie zostawiaj mnie ja nie chcę, ja chcę wrócić. Podasz mi rękę? " Ana to na pozór normalna nastolatka. Wzorowa uczennica, grono przyjaciół, utalentowana plastycznie, kochająca rodzina, nic jej nie brakuje, nie ma na co narzekać. Jednak noc to dla niej koszmar ,, sny mnie zabijają, boję się spać". ,, Noc to walka z demonami, moimi demonami". ,, Możesz mi nie wierzyć ale gdy wybija północ, przenoszę się w głąb mojego umysłu, okrywam jego zakamarki, moje lęki mną rządzą", ,, każdy sen to inna przygoda, inne zakończenie... kiedyś zabije mój strach, odnajdę tych którzy mnie zniszczyli".

Byt jest, a niebytu nie ma... Ależ jeśli może istnieć "zewnątrz" i "wewnątrz" czemuż by nie byt i nie niebyt? Wewnątrz wszystko jest inne. Wewnątrz wszystko jest dziwne. Wewnątrz nie ma nic. Niebytu nie można opisać, określić, a więc go nie ma. Istnieje więc tylko byt. Byt niezmienny, jednolity, jednoznaczny, niezmienny. Byt stanowi jedność? Więc jak to? Jak skoro można dotknąć choć dotknąć nie można, jak skoro można zobaczyć choć... nie można zobaczyć? Gdzie więc wewnątrz? Gdzie więc ja i on? Nienazwane nie istnieje dla Nas. Nazwac cos

Like an empty depresive mind. Just the beginig of my daily poetry 😁 Taki trochę pusty depresyjny umysł. Początek mojej codziennej poezji i twórczości 😁

W tym projekcie będę obalać mity (lub potwierdzać fakty ;) ), odpowiadać na pytania oraz tłumaczyć wybrane tematy, a przy tym wszystko prostym językiem w humorystycznym (choć nie zawsze) stylu Zapraszam! :D

"Zabrałem ze stołu najpotrzebniejsze rzeczy. Sznur oraz butelkę czystego spirytusu".

Codziennie spotykamy się z różnymi sytuacjami. Niektóre z nich wydają nam się oczywiste, a nad innymi zastanawiamy się godzinami, dniami, miesiącami, a nawet dłużej. Jaki jest sens niektórych ludzkich zachowań ? Dlaczego tak się dzieję? To nie jest opowiadanie, to swojego rodzaju pamiętnik, w którym opisane będą moje refleksje na najróżniejsze tematy w szczególności dotyczące tego jak zachowuje się człowiek,bo to przeważnie jemu będzie poświęcony ten projekt. Wspólnie postaramy się zrozumieć cały otaczający nas świat...

Zbiór autorskich wierszy pisanych w wolnych chwilach

Macie tu okazję przeczytać cudzą poezję i wybuchnąć szczerym śmiechem. Gorąco polecam. Tak gorąco jak temperatura na okładce.

Czasami wyrzut myśli, opis stanów, sytuacji. Czasami historie miłosne, których nigdy nie przeżyłam. Czasami jeden wielki wrzask. Ale przede wszystkim kawałki mnie.

Z perspektywy Nastki!

Marysia widzi to, czego inni nie potrafią dostrzec. Tajemnicze postacie w czerwonych szatach, zaginione dzieci i obsesje, które splatają się w świat, gdzie granica między rzeczywistością a wyobraźnią przestaje istnieć.