Uzakmesafe Stories

Gelmemeye giden adam'a. Hayallerimde yaşattığım sana hiç bir zaman sevilmediğini düşündüğün sana,seni iyleştirmek isteyen belki tek kadından bu da sana son hediyem olsun birtanem 🤍

atls.aksy: "Kimi sevsem sensin Hayret sevgi hepsini nasıl değiştiriyor Gözleri maviyken yaprak yeşili Senin sesinle konuşuyor elbet Yarım bakışları o kadar tehlikeli Senin sigaranı senin gibi içiyor Kimi sevsem sensin Hayret senden nedense vazgeçilemiyor" karaer.nisan: Eyvallah

On sekiz yaşım bana güzelliklerle gelmesi gerekirken beni tam olarak intihara sürüklemişti. Psikiyatri servisinde yatarken çıktığımda daha başarılı bir girişimde bulunmayı planlıyordum ama 15. günümde birşeyler değişti kalbimde.

sadece bi sanal ortam yuzunden, bir oyun yuzunden hayatimda neler oldu? Neler olmadi ki...

Yirmi beş gece boyunca bir kadın, askerdeki sevgilisine ulaşamadığı saatleri mektuplara dönüştürür. Bir telefon zilinin gecikmesiyle uzayan zaman, yarım kalan konuşmalar, kıskançlık, korku ve adı konmamış bir bağ, her gece başka bir cümlede yeniden biçimlenir. Mesafe artık kilometrelerle değil; bir bildirim sesiyle, açılmayan bir mesajla ve sesin gelmesine kalan günlerle ölçülür. Yirmi Beş Gece Susuşu, beklemenin insanı yalnızca eksiltmediğini, bazen kendi kalbine daha dürüst bir yoldan geri götürdüğünü anlatan yirmi beş mektuptan oluşuyor. Çünkü bazı sesler gecikse de gelir. Bazı susuşlar, söylenmiş her şeyden daha uzun yaşar.

Bazı insanlar hayatımıza sessizce girer. Sonra fark etmeden, anılarımızın en büyük kısmını kaplarlar. Bahar ve Sulo'nun hikâyesi de böyle başladı. Bir ekranın iki ucunda, mesajlarla, videolarla, şakalarla ve birbirlerine söyledikleri büyük sözlerle... Birbirlerini çok sevdiler. Sonra uzaklaştılar. Barıştılar. Yeniden uzaklaştılar. Engeller, sessizlikler ve söylenmemiş cümleler aralarına girdi. Ama bazı bağlar, bittiği söylendiğinde bile insanın içinde hemen bitmez. Aylar sonra eski mesajlara dönüp baktığında Bahar, geçmişteki Sulo'yu yeniden gördü. Bir zamanlar kendisini ne kadar sevdiğini, kendisinin de ne kadar derinden bağlandığını... Ve sonra, yaklaşık bir yıl boyunca yalnızca ekrandan tanıdığı insanla ilk kez aynı yerde durdu. İlk kez gerçekten göz göze geldiler. Belki bu bir aşk hikâyesiydi. Belki bir ayrılık hikâyesi. Belki de iki insanın birbirlerinin hayatında bıraktığı izin hikâyesi. Ama en çok da "Yaşanmış bir şey, bittikten sonra gerçekten biter mi?" sorusunun hikâyesiydi. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıkar. Ama bazıları, hikâyemizin bir bölümünü sonsuza kadar kendileriyle götürür.

Ece, hayatı boyunca insanlara güvenmeyi öğrenememiş, yalnızlığını kitap sayfalarında unutan genç bir kadındır. Ta ki bir gün, yolları sosyal medyada tanıştığı Eda ile kesişene kadar... Aralarında tam 346 kilometre vardır; ama mesafeler, içten bir sohbetin sıcaklığını engelleyemez. Ne var ki bu yeni tanışıklık, beraberinde beklenmedik tehditleri ve ürkütü bir takip hikayesini getirir. Annesi ve babasının koruması, dostluğun sınırları, güvenin kırılganlığı ve mesafelerin ötesine geçen bağlar... Ece, hem kendine hem de çevresine dair önemli sınavlar verecektir. Dostluk, güven, korku ve cesaret üzerine dokunaklı bir hikaye... Bazen en yakın hissettiğiniz insan, kilometrecelerce uzakta olabilir.

bir yeşilçam filmini hatırlatır belki size kim bilir? asi sezen ve alaz karaca'nın eski türk filmi tadındaki mektuplaşma serüvenine davetlisiniz.🤍