Varoluş Stories

Bir insanın var oluş hekayəsi

Metaforik varoluş hikayesi

Merhabalar wattpad teki ilk konum bu. Uzun süredir üzerine düşündüğüm hatırı sayılır miktarda bu konuda kafa patlattığım, çevremdeki beni bu konuda aydınlatabileceğini düşündüğüm kişilere fikrimi açtım bu konuda beni tatmin eden cevaplara erişemedim henüz. Benim için çıkmaz sokak olan konuyu sizlerle paylaşmak istedim, belki aranızdan birileri bu konuda beni ve merak edenleri doyurucu cevaplar verebilir. * İnsanlar dünyaya geldiklerinde bulundukları ailenin ve sosyal yaşantıdaki coğrafyaya göre değişkenlik göstererek dünyaya yeni gelmiş olan bir bireyin kendi özgür iradesine bırakılmaksızın bireyin geleceği ile ilgili bir karar verilir ve bireyin dinini belirlerler. Allah emrettiği üzere insanlara İslam'ı seçmelerini emretmiştir. Lakin burada bir talihsizlik mi desem adaletsizlik mi desem ne denilirse denilsin bir şey var. Mademki Allah insanların Müslüman olmalarını emrediyor o halde neden diğer dinleri yarattı? Sonuçta hepimiz müslümanız diye övünüyoruz kaçımız özgür hür iradesiyle kendi dinini seçti? Doğan her kişi günahsızdır elbette diğer dinlere inananlar bir bebek dünyaya getirdiklerinde o birey de ebevevynlerinin kendisi hakkındaki seçmiş olduğu dini yaşarlar. ADALET?

"Eğer bir tanrı ölürse, tanrılığın anlamı nedir?"

Bu bir ; yok oluş , kendini bulma , benliğini kazanmaya adamış derin zihinli bir çocuğun gelişim hikayesidir.Kimse yardım etmemiş bu çocuğa şu an hiç bir yerde o kadar kaybolmuş ki "Bul beni kaybolmuşum bak bana mahvolmuşum" Durumunda Yazıyor... yazmakta olan .

Aydınlık ve ardı bomboş öğlen, aydınlık ve ardı görünmez bir dolu sabah, karanlık ve şeffaf dolu bir gece

Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.