Vatan Stories

Herkese merhaba. Bu hikaye benim yazdığım ve kurguladığım ilk hikayem olacak. Umarım beğenirsiniz. O zaman sizi Aras'ın yalnızlığı ve Eftelya'nın onun yalnızlığı ile mücadelesiyle baş başa bırakıyorum. Yorumlarınız bekliyorum.💗✨

Derler ya... Bazı insanlar birbirini bulduğunda dünya değişir diye. Yalan. Dünya aynı kalır. Savaşlar bitmez. Silahlar susmaz. İnsanlar ölür. Ama o insan... Bir kişinin dünyası olur. Benim dünyamın adı Pars Alp Akıncı'ydı. Herkes onu sert bakışlarıyla tanırdı. Ben ise geceleri saçlarımla oynayan elleriyle... Herkes onun korkusuz bir yüzbaşı olduğunu söylerdi. Ben sadece bana, "Asena'm," deyişini duyardım. Bizim hikâyemiz mutlu bir masal değildi. Biz birbirimizi çiçek bahçelerinde değil, barut kokusunun ortasında sevdik. Ve bazı aşklar vardır... Bir insanın kalbine değil, ruhuna işlenir. Ben Akıncı'nın Asena'sıyım. O ise benim uğruna ölümü bile göze alan adamım. "Sana ölürüm Asena'm." "Ölmek kolay Akıncı... Sen benim için yaşa." 🥇Acı 🥇İhanet 🥇Vatan 🥇Tim 🥇Şehit 🥇Yüzbaşı 🥇Askerikurgu

Hayatta çoğu kez darbeler almış bir askerdi Alparslan. Ve bir gün karşısına yaralarına ilaç olacak o doktor çıkar...

Bir mesaj... Sadece bir mesaj her şeyi değiştirebilir miydi? Derin Aksoy, öfkesine yenilip yıllardır arkadaş olduğu kişiye mesaj attığını sanarken, aslında o mesaj yanlış bir numaraya gitmişti. O numaranın sahibi ise Üsteğmen Aras Karahan'dı. Biri deli dolu, inatçı ve lafını esirgemeyen bir üniversite öğrencisi... Diğeri ise vatanı uğruna hayatını ortaya koyan sessiz ve disiplinli bir bordo bereli... Yanlış bir mesajla başlayan bu hikâye, ikisini de hiç beklemedikleri bir kaderin içine sürükleyecekti. Çünkü bazen yanlış numaralar, insanı doğru kişiye götürürdü.

Ateş timi ile görevdeyken ihanete uğrayan Saka timi..

Bazı dosyalar kapanmaz. Sadece susturulur. Ve bazı isimler... unutulmaz. Unutturulur. Yedi yıl önce kaybolan bir kız çocuğunun ardında ne bir iz kaldı ne de resmi kayıtlara geçen bir son. Sanki hiç var olmamış gibi silindi. Ama bazı kayıplar, yoklukla değil... geride bıraktıklarıyla yaşar. Yüzbaşı Yağız Alp Türkyılmaz bunu biliyor. Çünkü o gece yalnızca kardeşini kaybetmedi. Bir sesi, bir bakışı, bir ihtimali değil... gerçeğin kendisini kaybetti. O günden sonra konuşmadı. Sormadı. Sadece bekledi. Ve beklemek, zamanla bir cezaya dönüştü. Herkes onun sertleştiğini söyledi. Kimse nedenini anlamadı. Hakkari'ye atanan Savcı Hazan Soyer ise anlamak için gelmedi. O, bulmak için geldi. Ama bazı şeyler bulunmak istemez. Özellikle de yıllardır karanlıkta saklananlar. Bir dosya açıldı. Toz kalktı. Ve gömülü olan ilk kez nefes aldı. Bu bir kayıp hikâyesi değil. Bu, kaybolanın geri dönmeye karar verdiği anın hikâyesi. Ama her dönüş... kurtuluş değildir. Bazıları sadece başlangıçtır. Ve bazı başlangıçlar, sonlardan daha karanlıktır.

ben ve ablam şehit kardeşiyiz şehitlerimizle dalga geçiliyor buna dur diyelim @MirayYeilkr

Mustafa Kemal Atatürk ün HAYATI

Asker Kurgusu

art arda bahçeye giren 5 siyah araba ile herkesin bakışları arabalara dönerken sanki ölüm sessizliği vardı bahçede .Sakince arabaların kapıları açıldı ayaklarını uzatıp bir bir arabadan çıktılar gözleri yavaşça bahçeyi tarayıp birbirlerini buldu,hepsi az çok tahmin ediyolardı neden buraya çağırıldıklarını ve kesinleştirmek için sanki senkronize gibi binadan içeri girdiler, bahçede olanlar kendi aralarında fısıldaşmaya başlamışlardı bile birbirlerine kim olduklarını soruyo tanıyanlar tanımayanlara anlatıyordu bildiklerini..

şehitlerimizin mekanı cennet olsun

Gerçek arkadaşlık

Atmacaların çoğu zaman kartallara dahi saldırdıkları söylenir... Atmaca timiydi onlar, en büyüklerin dahi başını kesip alan timdi. Komutanları yüzbaşı Alparslan Karadağ, kalpsiz bir adamdı. Fazla otoriter ve dediğim dedik biriydi. Onlara bir görev gelmişti, hepsini şaşkına uğratan bir görevdi. Göreve yabancı asıllı bir komutan da katılacaktı. Adıyla sadece kendi ülkesini değil, dünyayı dahi titreten bir adamdı. Xavier Salamon, düşmanlarının korkulu rüyasıydı. * "Olur da düşersem hilal uğruna, Bağrına taş bas da ağlama Şehitlik atamdan yadigâr bana Ağıtlar yakma, anam"

Vatan aşkı'nın en belirgin tonuydu haki,İkilemde tutsak kalan,biçare ruh... Her nefeste aşk ateşinin daha da körüklendiği bir kıvılcım... Belkide kıvılcımdam doğan bir yangın? Bütün olan iki yürek... bir yangın. 'Я люблю тебя всем своим существом' (Seni tüm benliğimle seviyorum)

Vatan Neydi? Candı. Kandı. Savaştı. Benim için anlamları kısa süre öncesiye kadar bu kadarından ibaretti. Fakat bir ekleme var artık hayatımda.. Anıl Aksi.. Benim vatanım Anıl'dı. Anıl Aksi.. Polislik Neydi? Vatanı pisliklerden arındırmak? Hayır. Baştan. Görevini yerine getirmek? Hayır. Baştan. Gerçekleri açıklığa kavuşturmak. Hayır. Baştan Canından kanından vazgeçmek,görevini hangi şartlarda olursan ol yerine getirmek, yeminini bozmamak? Evet. Aşk Neydi? Bu neydi bilmiyordum işte. Bilirdim oysa ben herşeyi. Aşk neydi biliyormusunuz? Ben bildiğim kadarını anlatacak olursam; Bana gülmeyi,ağlamayı,hayal kırıklığını, gerçek sevinci,değer vermeyi ve benim ben olduğumu hissettiren şeydi. Bunların toplumsal tek bir açıklaması vardı. Adı da Aşk'tı.