Historias de Vilethornea

BNHS #3 Savannah Shin Montenegro, a girl raised in the warmth of her parents' love. Nurtured. Fed. Clothed. And wrapped in affection. Cheerful. It seemed like she already had everything. Everything was given to her. As if nothing was missing, because she believed she held all the happiness life could offer. But not all happiness stays with you forever. . . that's what she learned. Hindi dahil masaya ka ngayon, ay masaya ka pa rin bukas. Hindi lahat ng hawak mo, ay mananatili sa'yo magpakailanman. Sapagkat tulad ng alaala, tinatangay din sila ng hangin-nagiging malabo, kumukupas, hanggang sa tuluyang mabura sa isipan. At kahit gano'n... hindi ba mananatili ang dating Savannah na puno ng tawa at saya? Ang sagot. . . hindi. Nawala siya. Sa likod ng mga ngiti, sa bawat halakhak, at sa bawat PARANG wala siyang problema, nagkukubli ang durog na durog na Savannah Shin Montenegro. Sa likod ng pagiging palabiro at pala-asar, may babaeng umiiyak sa mga sulok ng kanyang mundo. Lahat ng tawa, lahat ng biro, ay naging maskara upang takpan ang sugat ng kanyang damdamin. And one thing is certain-Savannah Shin Montenegro is hiding Behind A Mask. She is not happy. She is not whole. Hindi lahat ng ngumingiti ay totoo ang saya. Hindi lahat ng mukhang walang problema ay walang dinadala. Hindi lahat ng palabiro ay payapa ang loob. There are people who choose to stay in the background, afraid to bother anyone. People who have mastered the art of pretending. May mga taong iniisip nating buo at masaya, pero sa likod noon ay unti-unti na ring nauupos. Dahil para sa kanila, mas madaling itago ang sakit at pasanin ito mag-isa. Sapagkat sa huli, sila lang din ang magdadala ng bigat na iyon. And the saddest truth? Sometimes, the loudest laughter comes from the ones crying the hardest inside. Sometimes, the brightest mask hides the deepest wounds. Behind her smile is pain. Behind her jokes are tears. And behind Savannah Shin Montenegro... is a girl who just wants to be saved.

BNHS #2 No one talks about the girl who wears her heart on her sleeve, relentlessly chasing a love that's destined to remain out of reach. She pours her soul into every interaction, only to be met with apathy and indifference. Her tears fall like rain, her prayers go unanswered, and still, she holds on to the hope that someday, somehow, he'll see her, love her, and make her feel like she's the only one. But the reality is harsh: she's stuck in a cycle of heartbreak, a perpetual prisoner of unrequited love and manipulation. Her heart, once full of promise and possibility, is now a fragile, fractured thing, repeatedly broken and battered by the cruel tides of rejection. Can a heart that's been fragmented and dominated in different situations in life still be put back together? Can it still look whole and unscathed, like it never was broken in the first place? Can it regain its original shape, its original beauty, and its original form, like it was never crushed by anyone?

short story

BNHS #1 Minsan, nahuhulog tayo sa dalawang puso. Ngunit bakit tila hindi pa rin matibag ang alaala ng unang pag-ibig? Siya ang unang nagpatibok ng puso, unang nagbigay ng ngiti at luha, unang nagturo kung paano magmahal at masaktan. Sa kanya natin naranasan ang mga "una"-ang ligaya, kilig, at sakit. Sa kanya natin unang naramdaman na tayo'y may halaga. Ngunit hindi lahat ng nagpapangiti ay nagmamahal. Hindi lahat ng titig ay totoo. Minsan, ang taong akala mong para sa'yo ay may hilig lamang sa paglalaro ng damdamin. Kaya kang pasayahin, pasiglahin, paniwalain na mahalaga ka-ngunit hindi pala ikaw ang pinili. Isang pagkukunwari. Hanggang pareho kayong nasaktan, parehong naging biktima ng isang lalaking hindi marunong makuntento. At dumating ang ikalawang pag-ibig. Marahan, tila lunas sa sugat ng nakaraan. Minahal mo siya-pero bakit may kulang pa rin? Sa bawat sulyap, hinahanap mo pa rin ang titig ng una. Sa bawat haplos, inaasam mo pa rin ang init ng dating damdamin. Hanggang mawala ang tiwala at respeto. At ang relasyon, sa halip na maging tahanan, ay naging tanikala. At sa oras na akala mong tapos na-siya ay muling babalik. Sa gitna ng katahimikan, muli siyang susulpot. Sa oras na natutunan mo nang mahalin ang bago, siya ay magpaparamdam. At ang puso mong pilit nang tumigil sa pagtibok para sa kanya-bigla na namang mabubuhay. Isang sulyap, isang salita, sapat na para balikan ang lahat. Sa ikatlong pagkakataon, ginulo ka na naman ng tadhana. Ayos ka na, handa ka nang mamuhay nang mag-isa, buo sa desisyong piliin ang sarili. Ngunit naroon siya, muling kumakatok. Nagpaparamdam. Umaasa. Kaya mo ba siyang tanggihan? Kaya mo bang talikuran ang pusong hindi mo kailanman lubusang nalimutan? Hanggang kailan mo kakayanin ang siklong paulit-ulit? At kung ang puso mo'y patuloy na tumitibok para sa kanya, may saysay pa bang ipilit ang paglimot?