Wola قصص

Hej... nie wiem co się dzieje czerń, która mnie otaczała z czasem zaczęła zanikać pozwalając mi na moment ujrzeć prawdziwy świat i wydostać się z tej okropnej pułapki, ale niestety wszystko przepadło i nic się nie udało naprawić, nadal jestem pogrążony w tym bagnie tej okropnej klątwie własnych emocji i bólu mam nadzieje, że kiedyś odzyskam to światło, które zostało mi odebrane lata temu. PS. życie w cieniu w mroku egzystencji uczy więcej niż życie w blasku chwały i dobrobytu .

lean el libro putos

6 mois ont passés. 1536 survivants, le plus âgé a 21 ans, nous avons perdu toutes nos familles. Naga, notre camp de survie, situé sur les vestiges de notre école. Nous somme tous expatriés, nous venions de partout et désormais nous sommes seuls. Les Juniors ont entre 11 et 14 ans. Les Majors, entre 15 et 18 ans. Enfin, les Seniors, ceux qui dirigent ont tous entre 19 ans et 21. Personne ne viendra nous chercher, ceux qui y croient encore se font des illusions, ils nous ont oublié, à leurs yeux nous sommes morts. Pour une raison inconnue, nos corps se sont habitués aux radiations, les filles acquièrent des pouvoirs au prix de leur stérilité. Beaucoup de garçons sont morts, ceux qui ont résisté tentent de survivre, comme nous tous. Tous les matins on se demande quand ce cauchemar s'arrêtera, j'ai l'impression que je n'ouvrirai plus jamais les yeux, que je ne sortirai jamais d'ici. Nagasaki, c'est mon cauchemar.

Brak wolnej woli mógłby doprowadzić do zapanowania pokoju na świecie, rozwoju sprawiedliwości i braterstwa między ludźmi. Jednak w Dniu Zerowym, gdy wolna wola została ograniczona wobec tych, którzy usłyszeli mój rozkaz, doprowadził do wielu tragedii, których nie dało się już opanować. Przeczytaj i się przekonaj, ale pamiętaj, że wcale nie chciałem doprowadzić do takiej tragedii.