Yıllarsonra dzieła

Yıllar sonra yeniden bir araya gelen iki beden

Lidya'nın hayatı, bir doğum günü gecesinde aniden değişiyor... Lidya, geçmişin izleriyle mücadele ediyorken, dostlukların, sırların ve aşkın içinde kayboluyor. Bir gece, kontrolünden çıkan olaylar onu beklenmedik bir karanlığın eşiğine sürüklüyor. Peki gerçekler ortaya çıktığında Lidya nelerle yüzleşecek? Bu hikaye kayıplar, umutlar ve cesaretle örülü bir yolculuğun kapılarını aralıyor.

Yıl 2005,aylardan Ağustos. Yaz yine kavurucu sıcağıyla beraber gelmiş. Sonbahara yaklaşıldığı için hava biraz serinlese de Ağustos ayı yine Akdeniz bölgesinde kendini gösteriyor. Antalya'nın Alanya ilçesinde,sahil yolundaki evlerden birinde, bir kadın pencere pervazında duran saksısına en sevdiği çiçeğin soğanını ekmiş, toprağı suluyor.. O kadar heyecanlı ki... Gözü gibi bakacak çiçeğine, kararlı. O sırada arkadan canı gibi sevdiği kocası sarılıyor beline ve kadının yanağına bir buse konduruyor kadın huzurla gözlerini kapatırken."N'apıyor benim meleklerim bakayım? " "Soğanımızı ektik babası. Bekleyeceğiz bakalım." diyor kadın karnını okşarken. Sonra başını çevirip kocasının gözlerinin içine bakıyor büyük bir aşkla. *** Yıl 2006,15 Mart sabahı. Büyümüş karnıyla kadın neredeyse açacak çiçeğini suluyor mutlulukla. Kızının doğmasına sadece bir ay kalmış. İçini garip bir heyecan ve gerginlik bürümüş. Bir taraftan korkuyor bir taraftan deli gibi mutlu. Ve o anda güzel çiçeğinin açışına şahit oluyor. Kalbi mutlulukla çarparken bir anda kasıklarına büyük bir sancı giriyor. Neye uğradığını şaşırmış bir şekilde çığlık atıyor kadın. Korkuyla salona giren kocası ne olduğunu anlamamış... "Bebeğim ne oldu? " "Ahhh! " diye kasıklarına giren sancıyla tekrar bağırıyor kadın. İşte o an kızının zamanının geldiğini anlıyor. Heyecanla kocasına bakıyor. "Bebek geliyor..." 15 Mart 2006,öğle saatleri. Güzeller güzeli bir bebek geliyor dünyaya. Babası kızına gözleri yaşlı bakarken kadın yorgunlukla sesleniyor kocasına. "Tolga... " Kocası kızını annesinin yanına getiriyor. Annesi mutluluk gözyaşlarıyla kucağına alıyor bebeğini ve ilk annelik duygusunu tadıyor kızının kokusunu içine çekerken.Sonra sevdiği adama bakıyor. "İsmini buldum. " deyip gülümsüyor çiçeğinin açtığını hatırlarken.

"Ben o şarkıların hepsini sana yazdım, belki bulursun beni diye.." "İyide giden sensin Han.. Ben seni niye buluyorum? Söylsene sen niye gittin han?" Sessiz kalınca yüzümde kırık bir tebessüm oluştu.