Historias de Yetimhane

22 yıl sonra ortaya çıkan gerçekler... * Sarp Yılmaz, Kara Harp Okulu'nda son yılındadır. Disiplin onun sığınağıdır, çünkü disiplin düşünmemeyi, düşünmemek ise hatırlamamayı sağlar. On iki yıl önceki deprem gecesini. Annesinin çığlığını. Kız kardeşinin elini bırakışını. Ta ki bir telefon alana kadar. Hastaneden ararlar. Yirmi iki yıl önce aynı gün doğan iki erkek bebek karışmıştır. Sarp'ın öldüğünü sandığı ailesi, onun biyolojik ailesi değildir. Gerçek ailesi ise Türkiye'nin en güçlü iş ailelerinden Tanyel'lerdir. Üç abi. Bir ikiz kız kardeş. Ve yirmi iki yıllık bir yalan. Peki ya Sarp'ın yerine onların yanında büyüyen diğer çocuk? O da Sarp'ın ailesinin yanında büyümüştür. Ve onu bekleyen tek şey ise , enkaz altında kalmış bir geçmiştir.

Ben Hazan'dım ismim gibi soğuk bir yetimhaneye bırakılmış bir bebek. Gittiği her yere uğursuzluk getiren bir kadın. Andım olsun ki nefes aldığım her dakika, yaşadığım her süre boyunca varlığım Türk varlığına armağan olacak.

------

the story of escaping from the "prison"

Kader bağı nedir bilir misiniz? Onları bir araya getiren görünmez bir bağdı. Kopmaz, dolaşmaz; yalnızca gerilir. Zamanı geldiğinde, olması gerektiği anda yeniden birleştirir.

Anlık gelen bir sarsıntı insanların yüzde kaçını yok edebilirdi?

Bolca ters köşe yaşayacağınız sevdiği adama takıntılı bir kadının hikayesi

Yetimhane de büyüyen 18 yaşındaki genç kız Doğu bir gün zengin ve varlıklı bir aile tarafından evlatlık edilir. Bu ailenin sadece bir oğlu vardır. Doğu bu çocukla çok iyi anlaşamaz. Hatta ondan nefret eder. Bu genç çocuk zamanla Doğunun başına çok büyük sıkıntılar açmaya başlar...

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..