Yetimhane Stories

Bir Cellat Yurdu... Çocukluğunu ve gençliğinin baharını yetimhanenin soğuk duvarları arasında yitiren genç bir kadın; Demet Yıldız. Ölüm kadar sessiz, karanlık kadar sabırlı bir adam; Demir Yüceer. Bazı yaralar kanamaz. Bazı yıldızlar sadece karanlıkta parlar. Acımasız bir savaş sonucunda, sönük kalmış bir yıldız. Yas Yıldızı. "Yıldızlar neden hep karanlıkta parlar, biliyor musun?" "Çünkü ışığı hak edecek kadar yanmışlardır."

Ben Hazan'dım ismim gibi soğuk bir yetimhaneye bırakılmış bir bebek. Gittiği her yere uğursuzluk getiren bir kadın. Andım olsun ki nefes aldığım her dakika, yaşadığım her süre boyunca varlığım Türk varlığına armağan olacak.

Bolca ters köşe yaşayacağınız sevdiği adama takıntılı bir kadının hikayesi

Anlık gelen bir sarsıntı insanların yüzde kaçını yok edebilirdi?

the story of escaping from the "prison"

Yetimhane de büyüyen 18 yaşındaki genç kız Doğu bir gün zengin ve varlıklı bir aile tarafından evlatlık edilir. Bu ailenin sadece bir oğlu vardır. Doğu bu çocukla çok iyi anlaşamaz. Hatta ondan nefret eder. Bu genç çocuk zamanla Doğunun başına çok büyük sıkıntılar açmaya başlar...

------

Fikirlerin önemsenmediği adaletsiz, katı ve boğucu bir yetimhanede yaşayan Lila ve arkadaşları, bir gece ansızın yetimhanelerine yapılan polis baskınıyla şüpheye düşerler. Trajedilerin ardı ardı kesilmeyince bu işin peşini bırakmamaya yemin ederler. Bu süreçte onları bekleyen acı gerçeklerden habersizlerdir. Malesef ki bu macerada Lila'yı kırık geçmişi ve gerçek palavraları yakasını bırakmayacaktır.

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..