Yokoluş Stories

"Zambaklar fazla koklandığında insanı zehirlermiş; ne garip... oysa dünyanın en güzel kokusu gibi anımsanırlar. Kimse o beyaz yaprakların altında saklanan ölümü görmez. Söylesene Payidar kızı... o sonsuz beyazlıktaki kan bir tek bana mı görünüyor ? Bir tek ben mi alıyorum o kanın yakıcı kokusunu ? Keşke bir gece koklayıp kenara atacağım bir dal zambak olsaydın belki de o zaman her şey daha kolay olurdu, belki de bu denli zehirlemezdin beni. Ama sen kökleri buram buram kan ile sulanmış kokusu vasiyetle mühürlenmiş yasak çiçeksin. Aldığım her nefeste ciğerime batacak dikensin sen, ya dikenlerini yok edip iyileştireceksin beni, ya da o dikenlerle kalbimi deşecek öldüreceksin. Bunun bir ortası yok Payidar, dışarıdan bakıp saflığına kandığımız o zambağın zehrinde boğulacak olan iki aptalız biz ve bizim hikayemizde zambak kokusu asla sadece çiçek kokmayacak." A.Y.A

Sadece mutlu olmak için yazan amatör bir yazarım umarım beğenirsiniz❤️.Umarım sizin de yazacağınız hikayelere bir örnek olmuştur.

Bu bir ; yok oluş , kendini bulma , benliğini kazanmaya adamış derin zihinli bir çocuğun gelişim hikayesidir.Kimse yardım etmemiş bu çocuğa şu an hiç bir yerde o kadar kaybolmuş ki "Bul beni kaybolmuşum bak bana mahvolmuşum" Durumunda Yazıyor... yazmakta olan .

Yarım kalan son sözler...