Zapomnienie Stories

Jeżeli chcesz przeczytać kolejną banalną opowieść, w której bohaterowie po trzech rozdziałach wpadają sobie w ramiona, to ta historia jest nie dla ciebie. Jeżeli chcesz przeczytać o ludziach, którzy szukając siebie zgubili się- to zapraszam. W tej opowieści ludzie są zagubieni przez przeszłość. Główni bohaterowie muszą w końcu pogodzić się ze stratami, bólem i wszystkim, czego już nie da się naprawić. Może się im to uda, może przejdą przez to razem, ale może tak nie być. Zapraszam do czytania. Opowieść zawiera wulgaryzmy i sceny +18- czytasz na własną odpowiedzialność.

-Nie pozwól mi zniknąć! Choć wiem, że jestem skończony. To dalej chce być znany przez ciebie. -Jestem przerażony swoim własnym wizerunkiem. Przerażony swoją własna niedojrzałością. Przerażony nawet tym, że strach może być przyczyną mojej śmierci. Strach prowadzi do lęku, a lęk do obsesji, obsesja do paranoi paranoja do śmierci. -Nie wiem również dlaczego zostawiłeś mnie samego, pośród tych klonów tak nie podobnych do siebie a takich samych. Zapomniałeś o mnie a ja nie zwątpiłem. Stałem się bezużyteczny, bez ciebie jestem nikim. Wróć, przytul jak za dawnych lat, które są zamknięte za bramami przeszłości. Ktoś mi mówi, że rozdział z tobą w moim życiu jest skończony, że już nie powróci i żebym zaczął żyć teraz a nie kiedyś. Kiedyś kiedy jeszcze byłeś zazwyczaj po mojej prawicy. I kiedy pomagałeś w wyborach, kiedy zawsze mnie wspierałeś. Teraz jestem sam ze swą psychiką, która już nie istnieje. Zniknęła, wyparowała bez słowa niczym ty. He dziwne trochę, że znikła wtedy kiedy ty. Zabawne. - Sam pośród drzew, łkających kor drzew. Liści spadających depresyjnie kruszących, kruchych niczym moje życie bez ciebie Josh......

UWAGA! Creepy. Bardzo. Nie odpowiadam za trwałe uszkodzenie psychiki :* /Crml

Ja, On piękne widoki, słoneczna Hiszpania i przeszłość która dogania mnie nieubłaganie....

Wracam. Wracam do domu po dwóch latach. Tak bardzo nie chciałam stąd wyjeżdżać. Ale musiałam. Moja mama znalazła sobie kogoś nowego, a ja byłam zmuszona pojechać z nią do Włoch, bo byłam niepełnoletnia. Nie było nikogo, kto mógłby się mną zająć. Teraz znowu jestem w Chicago i chcę wszystko naprawić. Począwszy od mojego byłego chłopaka - Deana.

Czym jest nasz świat? Pustką, z której uciekła cała ludzkość. Wszyscy uciekli, a nas pozostawili zamkniętych w tym świecie. Ich ceną było to, że na zawsze pozostali obojętni wszystkiemu, stracili uczucia, emocje i wszystko co było dla nich cenne. Ten świat już tak dawno został pochłonięty przez ocean zapomnienia. Wiemy że nie możemy liczyć na ratunek. Zostaliśmy zostawieni na pastwę losu. Każdy z nas reprezentuje jakieś uczucia, emocje, albo stan w którym może znaleźć się człowiek. Dawniej mogliśmy przybierać postać człowieka, ale teraz wszyscy odeszli, zginęli. Zostałam tylko ja, ponieważ podobno nadzieja umiera ostatnia.

Tonę... Z każdym dniem zatapiam się coraz głębiej, a wy... Wy tego nie widzicie. Pomagałem wam wszystkim... Pomagałem wam wszystkim wypłynąć, wypychając was ku górze i samemu tonąc coraz głębiej w niekończącej się otchłani... Brak mi już sił...Jestem coraz głębiej...Lodowata woda wdziera się do mych płuc, wyrywa z piersi powietrze podsycając tylko piekielny ogień wewnątrz mnie... Tonę, a czuję się jakbym płonął... Moje ruchy są powolne... ociężałe... Jestem już tym wszystkim zmęczony... Wyciągam dłoń ku górze, jednak nikt nie chce jej pochwycić... Nikogo już tu nie ma. Nikt o mnie nie pamięta. W końcu jestem tylko widmem... Nikt nie zauważy mojego zniknięcia. Tonę...

⠀⠀ 𝐆𝐑𝐀𝐍𝐈𝐂𝐄 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀. ❝Jestem już na granicy zapomnienia i całą sobą czuję, że świat po drugiej stronie tego przeklętego jeziora istnieje. ━ Światło księżyca oświetlało delikatnie okolicę i odbijało się w nienaruszonej tafli wody. ━ Przestań się śmiać. Przecież widzę, że się śmiejesz, nie zaprzeczaj. Jesteś zbyt pewny siebie; życie jeszcze wiele razy cię zaskoczy, Wiedźminie.❞ 𝒘𝒊𝒆𝒅ź𝒎𝒊𝒏. 𝒐𝒔𝒕𝒂𝒕𝒏𝒊𝒆 ż𝒚𝒄𝒛𝒆𝒏𝒊𝒆 ⚜ 𝒐𝒏𝒆-𝒔𝒉𝒐𝒕.

Zgubić jest się o wiele łatwiej, niż odnaleźć. Odgrywałam swoją postać nawet wtedy, gdy schodziłam ze sceny. Wszystko po to, by zapomnieć o odrzuceniu - aby uciszyć krzyczące z bólu serce. Wkrótce straciłam poczucie siebie... Już nie wiedziałam, kiedy jestem sobą, a kiedy tylko udaję kogoś innego, aby mniej bolało. Zgubiłam się i nie wiem, jak odnaleźć drogę do miejsca, gdzie zostawiłam moje zranione serce. Czy to możliwe, że On wciąż je ma? *PaT to prawdziwa organizacja, która zainspirowała mnie do napisania tego opowiadania. ___________________________________________________________________________ Spisy opowiadań: http://katalog-opowiadan.blogspot.com/ https://rejestr-blogow.blogspot.com/ + https://kochamczytacblogi.blogspot.com/ + https://katalogowy-swiat.blogspot.com/ + https://katalogzwyobraznia.blogspot.com/ +

Pustka-Oddal-nadzieja

Główna bohaterka budzi się w głębinie oceanu i nie wie jak się tam znalazła. Ponadto, nie pamięta zupełnie nic! Trafia do miejsca, w którym spędziła całe swoje dotychczasowe życie. Wszyscy ją znają, a ona nie zna nikogo. Czy pozna swoją przyszłość? Stanie przed trudnym wyborem? Czy podejmie ryzykowne kroki, aby dowiedzieć się prawdy? Zachęcam do czytania :)

Pierwszy raz odważyłam się coś tu wrzucić. Mam nadzieję, że się coś przyjmie. Co jakiś czas postaram się wrzucać.

Czym jest entropia? Najprościej mówiąc - miara nieuporządkowania. Zatem przedstawiam wam zbiór moich wierszy, będący miarą nieuporządkowania mych własnych myśli i uczuć.

16-sto letnia Emma zostaje znaleziona w środku śnieżycy i właśnie od tego dnia ma ona ciągłe koszmary. To co skrywa jej umysł nie jest znane dla nikogo włącznie z nią do czasu.

Nieważne co zrobisz, nigdy nie uciekniesz od samego siebie.

wiersz o zapomnianych ludziach po wojnie

Ten człowiek nie wie, kim jest, jak się nazywa, ani dokąd zmierza. Niczym więc się od nas nie różni.... no może tylko tym, że mieszka w latarni morskiej stojącej na niebie. Myśleliście, że gwiazdy to serio kule gazu?! Karaluchy pod poduchy i do wspomnienia... że tak powiem.

Myśli z serca