Zapomnienie Stories

wiersz o zapomnianych ludziach po wojnie

To jest opowieść o tance i idolu.Pomiędzy im było naprawdę duża różnica wiekowa

Ta historia jest o młodej Anastazji która przez przypadek przedostaje się do innego świata zwanego Eldarya. Poznaje tam wielu miłych i bardzo przyjacielskich stworzeń, ale czy będzie chciała tam zostać. Tego dowiecie się czytając tą książkę. xMakaronx

Pewnego dnia Emi przez wypadek zapomina wszytko co się stało do tej pory , pewnego dnia podczas pobytu na oddziale zjawia sie tajemniczy mężczyzna który mówi ze sprawy miedzy nimi są jeszcze nie skończone. Kim jest ten tajemniczy chłopak ? Czy wypadek Emi był tylko przypadkiem ?

Jeżeli chcesz przeczytać kolejną banalną opowieść, w której bohaterowie po trzech rozdziałach wpadają sobie w ramiona, to ta historia jest nie dla ciebie. Jeżeli chcesz przeczytać o ludziach, którzy szukając siebie zgubili się- to zapraszam. W tej opowieści ludzie są zagubieni przez przeszłość. Główni bohaterowie muszą w końcu pogodzić się ze stratami, bólem i wszystkim, czego już nie da się naprawić. Może się im to uda, może przejdą przez to razem, ale może tak nie być. Zapraszam do czytania. Opowieść zawiera wulgaryzmy i sceny +18- czytasz na własną odpowiedzialność.

-Nie pozwól mi zniknąć! Choć wiem, że jestem skończony. To dalej chce być znany przez ciebie. -Jestem przerażony swoim własnym wizerunkiem. Przerażony swoją własna niedojrzałością. Przerażony nawet tym, że strach może być przyczyną mojej śmierci. Strach prowadzi do lęku, a lęk do obsesji, obsesja do paranoi paranoja do śmierci. -Nie wiem również dlaczego zostawiłeś mnie samego, pośród tych klonów tak nie podobnych do siebie a takich samych. Zapomniałeś o mnie a ja nie zwątpiłem. Stałem się bezużyteczny, bez ciebie jestem nikim. Wróć, przytul jak za dawnych lat, które są zamknięte za bramami przeszłości. Ktoś mi mówi, że rozdział z tobą w moim życiu jest skończony, że już nie powróci i żebym zaczął żyć teraz a nie kiedyś. Kiedyś kiedy jeszcze byłeś zazwyczaj po mojej prawicy. I kiedy pomagałeś w wyborach, kiedy zawsze mnie wspierałeś. Teraz jestem sam ze swą psychiką, która już nie istnieje. Zniknęła, wyparowała bez słowa niczym ty. He dziwne trochę, że znikła wtedy kiedy ty. Zabawne. - Sam pośród drzew, łkających kor drzew. Liści spadających depresyjnie kruszących, kruchych niczym moje życie bez ciebie Josh......

Nieważne co zrobisz, nigdy nie uciekniesz od samego siebie.

Pierwszy raz odważyłam się coś tu wrzucić. Mam nadzieję, że się coś przyjmie. Co jakiś czas postaram się wrzucać.

⠀⠀ 𝐆𝐑𝐀𝐍𝐈𝐂𝐄 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀. ❝Jestem już na granicy zapomnienia i całą sobą czuję, że świat po drugiej stronie tego przeklętego jeziora istnieje. ━ Światło księżyca oświetlało delikatnie okolicę i odbijało się w nienaruszonej tafli wody. ━ Przestań się śmiać. Przecież widzę, że się śmiejesz, nie zaprzeczaj. Jesteś zbyt pewny siebie; życie jeszcze wiele razy cię zaskoczy, Wiedźminie.❞ 𝒘𝒊𝒆𝒅ź𝒎𝒊𝒏. 𝒐𝒔𝒕𝒂𝒕𝒏𝒊𝒆 ż𝒚𝒄𝒛𝒆𝒏𝒊𝒆 ⚜ 𝒐𝒏𝒆-𝒔𝒉𝒐𝒕.

Czym jest nasz świat? Pustką, z której uciekła cała ludzkość. Wszyscy uciekli, a nas pozostawili zamkniętych w tym świecie. Ich ceną było to, że na zawsze pozostali obojętni wszystkiemu, stracili uczucia, emocje i wszystko co było dla nich cenne. Ten świat już tak dawno został pochłonięty przez ocean zapomnienia. Wiemy że nie możemy liczyć na ratunek. Zostaliśmy zostawieni na pastwę losu. Każdy z nas reprezentuje jakieś uczucia, emocje, albo stan w którym może znaleźć się człowiek. Dawniej mogliśmy przybierać postać człowieka, ale teraz wszyscy odeszli, zginęli. Zostałam tylko ja, ponieważ podobno nadzieja umiera ostatnia.

Historia młodej kobiety, wyniszczonej przez walkę z przeciwnościami losu. Emily, bo tak nazywa się nasza bohaterka, "przyjaźni się" z depresją i postanawia opowiedzieć nam o swoim dawnym życiu.

16-sto letnia Emma zostaje znaleziona w środku śnieżycy i właśnie od tego dnia ma ona ciągłe koszmary. To co skrywa jej umysł nie jest znane dla nikogo włącznie z nią do czasu.

Tonę... Z każdym dniem zatapiam się coraz głębiej, a wy... Wy tego nie widzicie. Pomagałem wam wszystkim... Pomagałem wam wszystkim wypłynąć, wypychając was ku górze i samemu tonąc coraz głębiej w niekończącej się otchłani... Brak mi już sił...Jestem coraz głębiej...Lodowata woda wdziera się do mych płuc, wyrywa z piersi powietrze podsycając tylko piekielny ogień wewnątrz mnie... Tonę, a czuję się jakbym płonął... Moje ruchy są powolne... ociężałe... Jestem już tym wszystkim zmęczony... Wyciągam dłoń ku górze, jednak nikt nie chce jej pochwycić... Nikogo już tu nie ma. Nikt o mnie nie pamięta. W końcu jestem tylko widmem... Nikt nie zauważy mojego zniknięcia. Tonę...

Ten człowiek nie wie, kim jest, jak się nazywa, ani dokąd zmierza. Niczym więc się od nas nie różni.... no może tylko tym, że mieszka w latarni morskiej stojącej na niebie. Myśleliście, że gwiazdy to serio kule gazu?! Karaluchy pod poduchy i do wspomnienia... że tak powiem.

Czym jest entropia? Najprościej mówiąc - miara nieuporządkowania. Zatem przedstawiam wam zbiór moich wierszy, będący miarą nieuporządkowania mych własnych myśli i uczuć.

Ja, On piękne widoki, słoneczna Hiszpania i przeszłość która dogania mnie nieubłaganie....

Główna bohaterka budzi się w głębinie oceanu i nie wie jak się tam znalazła. Ponadto, nie pamięta zupełnie nic! Trafia do miejsca, w którym spędziła całe swoje dotychczasowe życie. Wszyscy ją znają, a ona nie zna nikogo. Czy pozna swoją przyszłość? Stanie przed trudnym wyborem? Czy podejmie ryzykowne kroki, aby dowiedzieć się prawdy? Zachęcam do czytania :)

Myśli z serca