Ölüm Histoires

O kazınan kanla sarılır boynuna gece. Öyle bir gece ki sahipsiz ve kahramansız kalırsın. İşte o zaman parmağına bir yüzük takar, Geçmeyecek izlerini nefret ettiklerinle kapatırsın. "Günün sonunda dönüp dolaşıp geleceğimiz yer," derken parmağımdaki alyansa dokundu. "Evimiz." Ve evin sen olduğunu söyleyecek o dudaklar. Kelimeleri tanı ve kalbine kazı. Kurtulma. Bırak kendini. Yine de kaptırma. Adını üfle senden seni çalanlara. Günü geldiğinde fısıltını, her zerresine kadar onlara hatırlatacaksın. "Araf yok Alyeska." derken boynuma çıktı dudakları. "İhtimaller yok." bir daha fısıltı. "Sadece sen varsın." İlk acıyı sonra uğruna savaşılan aşkı tadacaksın.

Katilleri avlayan bir katil

İnsan evini, sabah ne yaptığını unuturdu ama kendini adını unutur muydu ki?

Ruhu Revan olan herkese...

...

Normal bir aşiret hikayesi.

han jisung, para kazanmak için girdiği işin gerçek tarafını fark eder.

Kimsenin hayatından kimseye tavsiye çıkmaz. Hayatın bir tanımı yoktur.O, yaşanır ve kaybedilir.

Mutlu sonlu bir masal bekliyorsanız geç kaldınız çünkü saat on ikiyi çoktan geç kaldınız çünkü saat on ikiyi çoktan geçti. Külkedisi ayakkabısının merdiven kenarına takılması ile merdiven basamaklarında yuvarlandı ve beyin kanaması geçirerek hayatını kaybetti. Uyuyan güzel onu öpen prens sayesinde elbet uyanacaktı lakin prensin uyuyan bir güzeli sadece öpeceği ne meçhuldu?

Anlık gelen bir sarsıntı insanların yüzde kaçını yok edebilirdi?

Kitaptaki Deniz karakteri sizsiniz ana karakterdeki kızımızın en yakın arkadaşı ve aynı zamanda kardeşi gibisiniz karakter hakkında hiçbir bilgi yok saç rengi vs. bunun nedeni karakteri sizin yaratmanızı istiyorum umarım severek okursunuz...

Ben bir açıklama yazma özürlüsüyüm. Yazdıklarımı özetleyemiyorum =/ Yine de umarım bir şans verirsiniz.

Acı,üzüntü,korku,aşk,travma,intihar,intikam... Bu duyguların içinde kaybolmuştum.Ben Eflal.Geçen yıl annemi ve babamı kasten olan trafik kazasında kaybettim.Kaza anı hatırladığım tek şey bize çarpan arabanı içindeki kişinin yarım yüzüydü.Şuan 11. sınıfım ve 7. sınıftan beri aşık olduğum,8. sınıfta çıkma teklifi ettiğim ve abimin arkadaşının kardeşi olan Göktuğ ile aynı sınıftaydım.

Bir kalp, cam kadar kırılgansa... Ve bir ruh, hiç var olmamışsa... Aşk, hangisini kurtarabilir? Viera, sıradan bir gecede tanıştı Lucian'la. Ama o, insan değildi. Ne tam bir oyuncak, ne de tamamen bir canavardı. Soğuk porselen teninin altında atan bir kalp yoktu - ama Viera'nın her sözüyle, her dokunuşuyla sanki bir şeyler uyanıyordu içinde. Lucian, kırık bir masaldan fırlamış gibiydi; geçmişini hatırlamıyor, ama Viera'ya her geçen gün daha fazla bağlanıyordu. İnsana dönüşmek mi istiyordu, yoksa sadece "sevmenin" ne olduğunu anlamaya mı çalışıyordu - kimse bilmiyordu. Ancak duygular, tıpkı porselen gibi... Bir kez çatladı mı, eski haline dönmezdi. Ve Viera, Lucian'a yaklaşmanın ne anlama geldiğini çok geç anlayacaktı: Bazen sevmek, ölümü çağırmaktır. Bazen de, ölüm bile seni ondan ayıramaz. Karanlık, kırık bir aşk hikâyesi... "Porselen", kalbin bile insan olmaya direndiği bir dünyada, iki varlığın birbirini paramparça ederken nasıl bütünleştiğini anlatıyor. Okumayana zenci ayağı yediririm.

Liva babasının ölümü sonrasında mafyadan intikam almaya yemin etmişti,ancak bilmediği bir gerçek vardı.