Historias de Üsteğmen

Biz Gökpençe Tim'iyiz, dağlarda isimleri fısıldanan , göklerden inen bir gölge gibi... -Göreviniz nedir asker -Vatanı korumak -ve yanınızdaki kardeşinizi yalnız bırakmamak

KAPAK DEGISECEKTIR. "Sonra bir kadın gördüm...Bakışı, gülüşü, yüzünün her köşesi kendine hayran bırakıyor." Dudaklarının sol köşesi kıvrıldığında gamzesi ortaya çıktı. "Ama gözleri...öyle bir bakıyor ki, asla unutamazsın." "Bir bakışı var, o kadar soğuk ki, sanırsın mezar taşı. Donuk, soğuk ve sessiz, aynı mezarlık gibi. Ona bakarken üşüdüğünü hissediyor insan, ama sarılınca tam aksi...İçi sıcacık oluyor insanın." dedi gözlerimin içine bakarak. Gülümsedim dudaklarına doğru. "Bahsettiğin kadın soğuk, çok soğuk çevresine karşı. Aynı buz gibi. Ama sen bir de kendine karşı nasıl olduğunu öğren. Bahsettiğin kadın dışarısına karşı her ne kadar soğuksa, kendisine karşı da o kadar öfkeli ve nefret dolu. Öyle ki, cehennem gibi alev alıyor içi, ama tehlikeli alev. Her kese, başta da kenidisine zarar verecek türden..."

Atmacaların çoğu zaman kartallara dahi saldırdıkları söylenir... Atmaca timiydi onlar, en büyüklerin dahi başını kesip alan timdi. Komutanları yüzbaşı Alparslan Karadağ, kalpsiz bir adamdı. Fazla otoriter ve dediğim dedik biriydi. Onlara bir görev gelmişti, hepsini şaşkına uğratan bir görevdi. Göreve yabancı asıllı bir komutan da katılacaktı. Adıyla sadece kendi ülkesini değil, dünyayı dahi titreten bir adamdı. Xavier Salamon, düşmanlarının korkulu rüyasıydı. * "Olur da düşersem hilal uğruna, Bağrına taş bas da ağlama Şehitlik atamdan yadigâr bana Ağıtlar yakma, anam"

.

Kırık ayna parçalarıyla dolu kadehi ters tuttuğunda masken düşer. Kendini bir girdabın içinde hapis bulursun. Saatler kırılır, kadran artık gösteremez olur. Ancak hayat her duran bir saat için devam eder. Kitapların bir sargı bezi görevi gördüğünü fark ettiğinde ip sadece senin elinde olmaz, herkes bir uçtan çekiştirir. Özgürlüğün nedenini aramaya başladığında narkoz etkisi gibi bayılırsın. İğneyi en ummadığın anda, boynundan yersin, sırtından değil. Saat birden hızlı akmaya başladığında bıçak durmaz saplanır. Cam kalbe saplanıp parçalara ayırana kadar da durmaz. Yaralar çabuk iyileşmez, kanar durur. Yara bantları çare olmaz. Güvenmek için bir bir el uzatırsın göğe. Ancak bir sürü el tarafından aşağı çekilirsin. Mumun ışına çekilen bir kelebek gibi erir durursun, bul beni diye bağırırsın. Kum saatine hapsolur ve akıp bitersin ancak o bıçak camdan çıkmaz. Sonra bir uzanır kalbine, kalbindeki ışığı gün yüzüne çıkartır. Melankolik ruh hali dağılır, boya fırçalarından damlayan yağmur damlaları kaldırımda birikir. Bir sokak lambası gibi ayılan gönül kahve köpüğü gibi köpürür durur. Renkli taşlar, uğursuz siyah kediler, kesilen saçlar... Hepsi bir olup bir dolu sigara izmaritini oluşturur. Kopmuş zincirlerini bir arada tutmak için o kopan yere dağlanmış ip gibi ayakta tutar. Bir kaset sesi duyulur kısık bir melodi gibi. Güneş batar ay çıkarcasına etraf kararır ve eski bir kitap sayfasına mahkum olan çiçek canlanır. Her şey bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken yere düşüp parçalanan bir nar tanesi kadar çaresiz hissedersin. Sonra bakarsın, kendi basamaklarını çıkarken bile o basamakları sen çizmişsindir. Sona yaklaştığını ve hatta geldiğini bildiğinde ise her şey için geç kalmışsındır.

Hayatta çoğu kez darbeler almış bir askerdi Alparslan. Ve bir gün karşısına yaralarına ilaç olacak o doktor çıkar...