Historias de Şehit

Bir mesaj... Sadece bir mesaj her şeyi değiştirebilir miydi? Derin Aksoy, öfkesine yenilip yıllardır arkadaş olduğu kişiye mesaj attığını sanarken, aslında o mesaj yanlış bir numaraya gitmişti. O numaranın sahibi ise Üsteğmen Aras Karahan'dı. Biri deli dolu, inatçı ve lafını esirgemeyen bir üniversite öğrencisi... Diğeri ise vatanı uğruna hayatını ortaya koyan sessiz ve disiplinli bir bordo bereli... Yanlış bir mesajla başlayan bu hikâye, ikisini de hiç beklemedikleri bir kaderin içine sürükleyecekti. Çünkü bazen yanlış numaralar, insanı doğru kişiye götürürdü.

"Maqnum arzusu" hekayəmin təsirindən Rauf Qərib Alagöz

şehitlerimizin mekanı cennet olsun

Asker Kurgusu

Vücudum da kuvvetli bir ağrı vardı. Sanırım bu günlerce işgence görmenin sonucuydu. Ama onlara hiçbir şey anlatamazdım. Vatanım uğruna burada canımı feda edecektim. Başka bir şansım yoktu. Gözlerimi araladım. Odanın küçük penceresinden yayılan bir ışık yüzüme vuruyor gözlerimi açmamı zorlaştırıyordu. Sonra bir ses. Umudun sesi. Her zaman olduğu gibi Gün doğarken bulmuştuk birbirimizi.

Vatan Neydi? Candı. Kandı. Savaştı. Benim için anlamları kısa süre öncesiye kadar bu kadarından ibaretti. Fakat bir ekleme var artık hayatımda.. Anıl Aksi.. Benim vatanım Anıl'dı. Anıl Aksi.. Polislik Neydi? Vatanı pisliklerden arındırmak? Hayır. Baştan. Görevini yerine getirmek? Hayır. Baştan. Gerçekleri açıklığa kavuşturmak. Hayır. Baştan Canından kanından vazgeçmek,görevini hangi şartlarda olursan ol yerine getirmek, yeminini bozmamak? Evet. Aşk Neydi? Bu neydi bilmiyordum işte. Bilirdim oysa ben herşeyi. Aşk neydi biliyormusunuz? Ben bildiğim kadarını anlatacak olursam; Bana gülmeyi,ağlamayı,hayal kırıklığını, gerçek sevinci,değer vermeyi ve benim ben olduğumu hissettiren şeydi. Bunların toplumsal tek bir açıklaması vardı. Adı da Aşk'tı.

Aynı köyde doğup büyüyen iki farklı beden; biri asker, biri öğretmen... Biri çocukluktan bu yana sevmekte güzel kızını ama haberi olmadan. Kesişti yolları seneler sonra bir bakkalda, sonra evde. Güzel kızı da onu sevmeye başladı ama güzel kızı sevdiğinin ondan sakladığı bir sır vardı. Saklanan bu sır; vatan için, vatanın her bir toprağında gözlerini bile kırpmadan şehit olanlar için... Gerçekleri duyduğunda affedebilecek mi güzel kızım diye sevdiği dağ keçisini? - Turan, hiç gitme. - Gitmem. - Söz mü? -Söz.

art arda bahçeye giren 5 siyah araba ile herkesin bakışları arabalara dönerken sanki ölüm sessizliği vardı bahçede .Sakince arabaların kapıları açıldı ayaklarını uzatıp bir bir arabadan çıktılar gözleri yavaşça bahçeyi tarayıp birbirlerini buldu,hepsi az çok tahmin ediyolardı neden buraya çağırıldıklarını ve kesinleştirmek için sanki senkronize gibi binadan içeri girdiler, bahçede olanlar kendi aralarında fısıldaşmaya başlamışlardı bile birbirlerine kim olduklarını soruyo tanıyanlar tanımayanlara anlatıyordu bildiklerini..

"Yolun ay yıldızlı bayrağımızın ışığı ile aydınlansın, kızılcığım." Bunlar babamın son sözleriydi. Gözlerimden sicim gibi yaşlar yanağımdan aşağıya usulca akarken titreyen ellerime baktım. Ellerim kan içindeydi. Onların kanı... Anne ve babamın kanı... Bedenimi bir titreme krizi esir alırken anneme doğru eğildim. Henüz üniformalarını bile çıkartamamışlardı. İkisinin de yeşil kamuflajları kan lekeleri ile kaplıydı. "Anne," Dedim çatallı, kuru bir sesle. Ardından gözlerim babama döndü. "Baba..." Bu gerçek değildi. Gerçek olamazdı. Gerçek olmamalıydı. "Ambulansı aradım, gelecek! Beni bırakmayın, ne olur!" Annem, son kalan gücü ile zorlukla elimi tuttu. "Kızım..." Acı çekerek döküldü bu kelime onun dudaklarından. "Biz... Biz seni çok seviyoruz... Unutma..." Başımı annemin göğsüne yasladım ve hıçkırıklarımı serbest bıraktım. "Anne, baba... ben sizsiz yapamam. Yaşayamam..." Hıçkırıklarım artarken annemin nabzı yavaşlıyordu. "Vatan için can feda. Bu... Bu ölüm değil, kızılcığım. Bu şereftir." Onlar benim annemle babamdı. Benim savaşçı ailemdi. Türk Askerleri'ydi. Ailemi benden alan o kansızlardan nefret ettim. Beni on iki yaşımda kimsesiz bırakan o hainlerden nefret ettim. Sen kimsesiz değilsin, Asel. Diye bağırdı içimden bir ses. Ailen bu aziz vatan için şehit oldu. Göklerde süzülen Al Bayrak, onların kanıyla bugün yeniden yıkandı. Tıpkı bu topraklar için şehit düşen her asker gibi. Sen kimsesiz değilsin Asel, şehitler kimsesiz değildir. Şehitler kimsesiz değildir. Vatan kimsesiz değildir. Ben kimsesiz değildim. Şehit kanına bulanan Al Bayrak benimleydi. Anne ve babamın uğruna şehit olduğu bu aziz vatan benimleydi. Çöktüğüm yerden kalktığımda elime odamda, yatağımın baş ucunda asılı olan Türk Bayrağı'nı aldım. Evimizin balkonuna çıktım. Gözlerimden akan yaşlara rağmen o bayrağı gururla ba

BİR ASKER VE DOKTORUN HİKAYESİ...