Διήγημα Stories

They are those young women, the youngest in families, who have not yet become women. They are little girls, still children. And like children, these young ladies have their heads filled with fairy tales. Είναι εκείνες οι νεαρές, οι νεότερες στις οικογένειες, που ακόμα δεν έχουν γίνει γυναίκες. Είναι κοριτσόπουλα, ακόμα παιδιά. Και όπως τα παιδιά, έτσι και αυτές οι νεαρές κυρίες έχουν γεμίσει το κεφάλι τους με παραμύθια.....

Διήγημα προσωπικό

I remember coming here when I was little. I wish I were young again. When I had nothing to worry about and was far from all cares, then I knew nothing. I could not yet imagine what life could mean, its difficulties, its responsibilities, its ups and downs. I wish I could be a kid again, swim in this lake like back then. I was enjoying the warm water, holding my breath, and swimming as deep as I could in its waters. Θυμάμαι από μικρός ερχόμουν εδώ. Μακάρι να ήμουν ξανά μικρός, τότε που δεν με απασχολούσε τίποτα, βρισκόμουν μακριά από όλες τις έγνοιες. Δεν γνώριζα τίποτα, δεν μπορούσα να φανταστώ ακόμα, τι μπορεί να σημαίνει ζωή, οι δυσκολίες της, οι ευθύνες της, τα καμώματα της. Μακάρι να ξαναγινόμουν μικρός, να κολυμπούσα μέσα σε αυτήν την λίμνη όπως τότε. Απολάμβανα το χλιαρό νερό, κρατούσα την αναπνοή μου, κολυμπούσα όσο πιο βαθιά μπορούσα, μέσα στα νερά της....

"Don't do it" she shouted. "Think of the children." Furious, I wasn't thinking. She doesn't respect me. I work hard to feed her and our children. I am the base of this family. And yet, I come home to find ingratitude, whining, and complaining. Nowhere does this woman fill me anymore. How did I fall in love with her and marry her? "Μην το κάνεις." φώναζε. "Σκέψου τα παιδιά." Έξαλλος, δεν σκεφτόμουν. Δεν με σέβεται, δουλεύω πολύ για να θρέψω εκείνη και τα παιδιά μας, είμαι η βάση της οικογένειας. Και όμως, γυρνάω σπίτι και βρίσκω αχαριστία, γκρίνια και παράπονα. Πουθενά δεν με γεμίζει αυτή η γυναίκα, πως την ερωτεύτηκα και την παντρεύτηκα.

«Άρη;» Η φωνή της Λυδίας βγήκε τρεμάμενη και φορτισμένη με συναίσθημα.Εκείνος γύρισε αμέσως να την κοιτάξει με απορία. «Σε ευχαριστώ που δεν με εγκατέλειψες» Εκείνος χαμογέλασε καθώς έβλεπε τα γκρίζα μαλλιά της να γίνονται μαύρα και τα βαθιά χαρακώματα του χρόνου να εξαφανίζονται από το πρόσωπο της.

We started with dreams for a new life. Ireland offered us nothing, the rich oppressed the poor, the poor didn't have enough money to feed their families, and every winter was harder than the last. Ξεκινήσαμε με όνειρα, για μια καινούρια ζωή. Η Ιρλανδία δεν μας προσέφερε τίποτα, οι πλούσιοι πάταγαν τους φτωχούς, στους φτωχούς δεν έφταναν τα λεφτά για να ταΐσουν τις οικογένειες τους και κάθε χρόνο, ο χειμώνας που ερχότανε, ήταν πιο βαρύς από τον προηγούμενο....

Κανόνας νούμερο 1: Ο,τι και να συμβεί στην ζωή σου, μην πάψεις να ελπίζεις για ένα καλύτερο αύριο. Ξέρω πως είναι δύσκολο αλλά προσπάθησε να κρατήσεις αυτήν την λάμψη ζωντανή μέσα σου. Γιατι αν χάσεις την ελπίδα... Έχεις χάσει την ζωή.

I look at my reflection in the mirror, and I don't like what I see. I grew old, and life passed without me realizing it. I met people, all of them passers-by, women, and friends. They left nothing but sad memories and a few happy ones. Unfulfilled loves and friends who sold me out. Κοιτάζω το είδωλο μου στον καθρέφτη, δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω. Γέρασα και η ζωή πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Γνώρισα ανθρώπους, όλοι τους περαστικοί, γυναίκες και φίλοι. Δεν άφησαν τίποτα πάρα μόνο θλιβερές αναμνήσεις και λιγοστές χαρούμενες. Έρωτες που δεν εκπληρώθηκαν και φίλοι που με πούλησαν....

Γιά ἀκόμα μία φορά το διαμέρισμα του τρίτου ὀρόφου ἐπί της ὁδοῦ Σπευσίππου ἔμοιαζε βομβαρδισμένο. Σπασμένα γυαλιά, ἀναποδογυρισμένα ἔπιπλα καί μία χούφτα ὄνειρα σκορπισμένα στό πάτωμα. ...

Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι απλώς σύμπτωση. Οι ωμές παραστάσεις είναι απλώς δημιουργήματα του συγγραφέα.

Καλῶς ὁρίσατε...στόν ἑαυτό σας...

Is it possible that the Legend, the one my ancestors predicted, is real? Or is it just children's stories? He! The God Quetzalcoatl, God of the Air, stands before me in flesh and blood. Is it possible? Είναι δυνατόν να είναι αληθινός ο Θρύλος, αυτός που οι πρόγονοι μου πρόβλεψαν, ή είναι απλά ιστορίες για παιδιά. Αυτός! Ο Θεός Κετζαλκόατ, ο Θεός του αέρα, βρίσκεται μπροστά μου, με σάρκα και οστά. Είναι δυνατόν άραγε...

Η μάγισσα Ευρυδίκη εκδικείται όλο το γένος Παπαστράτου για όσο πόνο προκάλεσε στην ίδια και την οικογένειά της η Λενιώ. Θα σταματήσει η εκδικητική της μανία;

Συμμετοχή για το Mini Greek Wattys Love Edition. Μια ιστορία ένός άντρα που στρατολογεί τους χαρακτήρες από τα αγαπημένα του βιβλία για να τον βοηθήσουν να κατακτήσει την γυναίκα που πάντα ποθούσε. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περίμενε.

Michael is barely 5 years old. He dreams about fighting monsters when he grows up. Not the monsters that hide in the shadows of the night, but the ones that walk among us every day. The whole story is presented through the innocent eyes of a child and was inspired by true events.

I love my king, my emperor, and my husband. He respects his country, villagers, and subjects. He rules with vigor and ability. In matters of war, he prevails in strategy over the generals, and in times of peace, prosperity remains in the country. Αγαπάω τον βασιλιά μου, τον αυτοκράτορα μου, τον άντρα μου. Σέβεται την χώρα του, τους χωρικούς και τους υπηκόους του, κυβερνάει με σθένος και ικανότητα. Σε θέματα πολέμου υπερισχύει σε στρατηγική από τους στρατηγούς, και σε καιρό ειρήνης επικρατεί ευημερία στην χώρα...

Nadine is a realistic, yet fictional story about a thirteen-year-old girl, who just survived a war. Coping with the loss of her family and questioning her faith, Nadine decides to leave town. On her way, she meets a blind man. As Nadine offers to help the man, she is lead back into town, unaware of his true intentions.

Paris 1898 I spend my evenings here, in this cabaret. I don't predict anything about my future. I have learned to work hard to earn an honest living. After my marriage to the most beautiful girl, fate hit me badly several years ago. Παρίσι 1898 Τα βράδια τα περνάω εδώ, σε αυτό το καμπαρέ. Δεν προβλέπω κάτι για το μέλλον μου. Έχω μάθει στην ζωή μου να δουλεύω σκληρά, να βγάζω το ψωμί μου έντιμα. Η μοίρα με χτύπησε άσχημα κάμποσα χρόνια πριν, μετά τον γάμο μου με την πιο όμορφη κοπέλα....