Истории امید

My bestfriend is eveything for me, Do you have a bestfriend like me?let's judge..i think you will lose,and will make my bestfriend your bestfriend too..let's see

دیشب به خودم گفتم، شعور یک گیاه، در وسط زمستان، از تابستان گذشته نمی‌آید؛ از بهاری می آید که خواهد رسید، گیاه به روزهایی که رفته‌اند نمی‌اندیشد. به روزهایی می‌اندیشد که خواهند آمد... اگر گیاهان یقین دارند که بهار خواهد آمد، چرا ما انسان‌ها باور نداریم که روزی خواهیم توانست به هرآنچه که می‌خواهیم، دست یابیم؟

لفظ لفظوں کی دنیا--

این داستان را که بخوانی، قدر سلامتی‌ات را می‌دانی و می‌فهمی چه نعمت بزرگی را، ناآگاهانه، در اختیار داری... هه‌ری دختری‌ست که پشت شیشه‌های بیمارستان زندانی شده. از کودکی تا نوجوانی، زندگی‌اش در راهروهای سفید و اتاق‌های سرد گذشته؛ جایی که در آن بزرگ شده و هم‌زمان با بیماری‌اش جنگیده است. او مبتلا به فیبروز کیستیک است؛ بیماری ژنتیکیِ شدیدِ تنفسی که از کودکی آغاز می‌شود و نفس کشیدن را به نبردی هرروزه تبدیل می‌کند. هر روز، نیمه‌جان روی تخت دراز می‌کشد؛ سرم در دست، و سهمش از زندگی فقط تماشای بیرون از پشت پنجره‌هاست. هه‌ری به هم‌سن‌وسال‌هایش حسادت می‌کند، به مردمی که آن‌سوی شیشه‌ها زندگی عادی و نرمالی دارند؛ همان چیزی که او هرگز نداشته و هر روز آرزویش را کرده است. هر صبح که بیدار می‌شود، به خودش قول می‌دهد این‌بار درمان را جدی‌تر بگیرد، قوی‌تر باشد و از این بیمارستان لعنتی رها شود. اما آیا... روز آزادی، واقعاً قرار است از راه برسد؟