Historias de اوکرائین

هفته گذشته، جنیفر دی‌مستر، دستیار دادستان شهر میلواکی در برنامه «روسیه امروز» که تحت کنترل روسیه است ظاهر شد. او در این برنامه با جسارت اعلام کرد که به رسمیت شناختن مناطق جداشده از اوکرائین یعنی دونتسک و لوگانسک توسط ولادیمیر پوتین و استقرار نیروها در آنجا موجه است.

تحولات اخیر در اوکرائین مردم را در سرتاسر جهان تکان داده و نگران کرده است، و برای همه کسانی که در سراسر جهان برای صلح می‌رزمند یک مانع بزرگ ایجاد کرده است. فعالان ضدجنگ و جنبش‌های مردمی در چند ماه گذشته تلاش کرده‌اند تا چگونگی کمک ایالات متحده و ناتو به افزایش تنش‌ها در روسیه و اوکرائین را افشا کنند. بسیاری از تحلیل‌های جریان حاکم از وضعیت امروز به دنبال پنهان کردن نقش تاریخی ناتو و ایالات متحده است و تقصیر را تنها به گردن روسیه می‌اندازد.

بیش از ۸۳ درصد رأی دهندگان واجد شرایط کریمه اخیراً در یک همه‌پرسی برای پیوستن مجدد به روسیه شرکت کردند. و از آن تعداد بیش از ۹٣ درصد به جداشدن از اوکرائین و مجدداً بخشی از روسیه شدن، به چیزی که عمدتاً یک پیروزی یک‌جانبه بود، رأی دادند. چیزی که باید در نظر گرفت این است که اگر اوکرائین در چنگال نیروهای ویرانگری نبود که بسمت «تغییر رژیم» حزکت می‌کردند، کریمه هرگز چنان اقدامی را دنبال نمی‌کرد، و روسیه هرگز پذیرای چنان مسیری نمی‌شد.

بحران اوکرائین یک پدیده ملی منحصر بفرد نیست. به دلائل متعدد، اوکرائین یک «حلقه ضعیف» بوده است و نخستین قربانی سقوط الگوی اقتصادی مبتنی بر حاکمیت دلار بمثابه ارز ذخیره جهانی و تحرک از طريق تقاضای مصرفی بمثابه مکانیسم رشد اقتصادی شده است.[۱] اقتصاد اوکرائین از جمله آسیب ‌پذیرترین‌ها در بستر بحران جهانی بوده است، و این به شکاف در درون طبقه حاکم و به یک مبارزه سیاسی شدید انجامیده که اکنون چند ماهی است علنی شده است.

تاکنون همه می‌دانند که پرچم اوکرائین آبی و زرد است. ندانستن آن غیرممکن است زیرا ساختمان امپایر استیت در نیویورک، دروازه براندنبورگ در برلین و برج ایفل در پاریس همگی در آن رنگ‌ها غرق شده‌اند. تقریباً هر شهر و شهرک در سراسر ایالات متحده از این روش پیروی کرده است و سیاستمداران، از قانونگذاران محلی گرفته تا اعضای کنگره، در هر فرصتی فریاد می‌زنند «با اوکرائین بایستید!».

عملیات نیروهای مسلح روسیه در اوکرائین پایان یک دوران است. دورانی که با سقوط اتحاد شوروی و انحلال آن در سال ۱۹۹۱، زمانی که یک ساختار دوقطبی نسبتاً پایدار به وسیله آنچه در نهایت به «نظم جهانی لیبرال» معروف شد واژگون گشت، آغاز شد. این راه را برای ایالات متحده و متحدانش برای ایفای نقش مسلط در سیاست بین‌الملل با محوریت ایدئولوژی جهان‌‌گرایی هموار ساخت.

امتناع اوکرائین از امضای موافقت‌نامه همکاری با اتحادیه اروپا، اعتراضات متعاقب و تلاش برای خلع از دولت طی یک رأی عدم اعتماد نافرجام، همه در یک نبرد ژئوپولیتیک بزرگ بین آلمان و روسیه ریشه دارند. آلمان از اتحادیه اروپا برای فشار وارد کردن برای ادغام اوکرائین در منطقه نفوذ سیاسی و اقتصادی برلین استفاده می‌کند. اما، طرح گسترش آلمان در اجلاس همکاری شرقی اتحادیه اروپا در ویلنیوس به مانع برخورد.

پترو سیموننکو: قبل از هر چیز، حزب کمونیست اوکرائین حمام خون در منطقه دونباس را محکوم می‌کند. ما خواهان پایان‌دادن فوری به جنگ، خروج سربازان و هم‌چنین واحدهای پلیس و نیروهای امنیتی هستیم. پس از آن، ما خواهان برگزاری میزگرد مذاکرات پیرامون اوضاع در آن منطقه هستیم. تا آنجا که به این انتخابات مربوط می‌شود ما فقط آن‌را بخشاً برسمیت می‌شناسیم، زیرا همه مناطق نتوانستند در این رأی‌گیری شرکت کنند. بر کمیسیون انتخاباتی و نامزدها نیز فشار وارد می‌شد. در ارتباط با پوروشنکو، او یک اولیگارش است، نتیجتاً او این جنگ را در جهت دفاع از منافع رژیم کنونی دنبال می‌کند. او هم‌چنین آدم آمریکایی‌ها است. ایالات متحده از این روند حمایت کرده است و در اوکرائین منافع ژئوپولیتیک می‌بیند. پس از استقلال اوکرائین در سال ١۹۹١، واشنگتن پنج مییارد دلار در این‌جا سرمایه‌گذاری کرد. نتیجتاً بسیاری از مقامات بالایی که اکنون در قدرت هستند در ایالات متحده آموزش دیدند، همین‌طور هم میلیشای مسلحی که در «میدان» فعالیت می‌کرد. این موضوع مستند است.

در سال ۱۹۹۹، در قلب اروپا، ناتو، ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و متحدین آن‌ها یوگسلاوی را بمباران کردند. امروز در سال ۲۰۲۲ روسیه در یک جنگ ناعادلانه و ویرانگر به اوکرائین حمله کرد. با این وجود، همه کسانی که در سال ۱۹۹۱ می‌کوشیدند همه مردم را متقاعد نمایند که انحلال اتحاد شوروی و سرنگونی در کشورهای اروپای شرقی به نفع امنیت بین‌المللی و صلح جهانی در حال انجام است، کجا پنهان شده‌اند؟

تصادفی نیست که سازمان‌های غیردولتی در کانون توجه او قرار دارند، میلیاردها دلار برای شناور نگه‌داشتن آن‌ها خرج می‌شود و انتظار این است که نتایج از پیش برنامه‌ریزی شده‌ را بدست بدهند. دولت اوکرائین از هر فرصت برای تأکید بر استقلال خود استفاده کرده‌ است در حالی‌که در برابر همه نوع سازمان‌های غیردولتی و آژانس‌های خارجی که در قلمرو اوکرائین فعالیت می‌کنند کاملاً سر براه و مطیع است. برخلاف تأکید سازمان‌های غیردولتی ایالات متحده بر باز، دموکراتیک و شفاف بودن خود، آن‌ها در واقع بمثابه باشگاه‌های بسته با معیارهایی عضوگیری که معمولاً «سیا» برای گزینش مأمورین خود برای مأموریت گسترش نفوذ آمریکا بکار می‌گیرد، عمل می‌کنند.

اکراین تا سال ۲۰۱۳ یک «کشور حائل»٬ اساسا یک کشور غیر متعهد بود٬ که روابط اقتصادی با هر دو روسیه و اتحادیه اروپا داشت. اکراین توسط رژیمی که روابط نزدیکی با الیگارشی های محلی٬ اروپایی٬ اسرائیلی و روسی داشت اداره میشد. نخبگان سیاسی اکراین محصول یک تحولات سیاسی (باصطلاح «انقلاب نارنجی»)٬ در سال ۲۰۰۴ بودند که توسط آمریکا٬ برای بهترین بخش یک دهه تحت یک آزمایش شکست خورده قرار گرفت که متعاقبا توسط سیاستهای اقتصاد «نئولیبرال»غربی حمایت وتأمین مالی شده بود. نفوذ سیاسی آمریکا و اتحادیه اروپا پس از تقریبا دو دهه از طریق کمک مالی های بلند مدت به باصطلاح سازمانهای غیردولتی(ان جی او ها)٬ احزاب سیاسی و گروه های شبه نظامی٬ عمیقا در نظام سیاسی تثبیت شده بود.

در چند روز گذشته، روس‌ستیزی هار این گرایشات در روزنامه‌ها و بیانیه‌های اصلاح‌طلب و اصولگرا بازتاب گسترده‌ای یافته است. متاسفانه برخی نارسایی‌ها و لغزش‌ها درنزد احزاب کمونیست و نیروهای هوادار صلح نیز بچشم می‌خورد. بطور مثال، در «بیانیه شورای جهانی صلح» می‌خوانیم: «شورای جهانی صلح معتقد است که به‌رسمیت شناختن یک‌جانبه استقلال استان‌های اوکرائین توسط روسیه، نه‌تنها اصول پایه‌ای منشور ملل متحد را تضعیف می‌کند بلکه توجیهی برای سوء استفاده از چنین روش‌هایی در آینده از سوی قدرت‌های امپریالیستی علیه دیگر ملل جهان ایجاد می‌نماید.»

تأکید آندرس فوگ راسموسن رییس ناتو بر این‌که اتحاد از عضویت اوکرائین جنگ‌زده استقبال می‌کند، تأکید بی‌پروا بر حرکت بسمت جنگ است. ناتو از سرنگونی دولت منتخب اوکرائین توسط فاشیست‌های مسلح در فوریه استقبال کرد. ناتو در پاسخ به کشتار سندیکالیست‌ها و سوسیالیست‌ها توسط اوباش نازی به نمایندگی دولت کی‌یف، انگشتی تکان‌نداده است. ناتو بجای توصیه به متحد جدید خود برای مذاکره با مناطقی که مایل به برسمیت شناختن کودتا نیستد، آن‌را به شروع یک جنگ تمام عیار علیه شرق اوکرائین تشویق کرده است. در نیوپورت، پترو پوروشنکو رییس‌جمهور اکرائین، کاسه‌گدایی در دست، از جنگ افروزان بلندپایه جهان تقاضای کمک بیش‌تر خواهد کرد.

در میان فهرست فزاینده تحریم‌ها علیه روسیه به وسیله ایالات متحده و متحدانش در ناتو از زمان حمله این کشور به اوکرائین در ۲۴ فوریه، اعلام اتحادیه اروپا مبنی بر ممنوعیت برخی از رسانه‌های روسیه استثنایی و بی‌سابقه است. این اقدام پرسش‌های اساسی را دربارۀ پای‌بندی غرب به آزادی بیان و عقیده و دموکراسی پیش می‌آورد. این هم‌چنین ناراحتی غرب را در مورد روایت‌هایی که نسخه ترجیحی آن از آنچه در اروپای شرقی می‌گذرد را به چالش می‌کشند، آشکار می‌سازد.

توضیح مترجم: یکی از تنظیم‌کنندگان «فراخوان ملی برای رفراندوم» در نظرات توضیحی و تکمیلی خود، از اوکرائین به عنوان یکی از نمونه‌هایی نام برده است که در آنجا الگوی دمکراسی مورد نظر وی پیروز شده است. مطلب زیر ترجمه مقاله‌ای است، که قبل از برگزاری دور دوم انتخابات ریاست جمهوری اوکرائین نوشته شده و ماهیت و اهداف دمکراسی مورد نظر صندوق بین‌المللی پول، نقش مؤسسات وابسته به آژانس اطلاعاتی آمریکا و عناصر و گروه‌های بومی درگیر در آن را با استناد به اسناد نشان می‌دهد. این مقاله در چندین نشریه مردمی و مترقی در سراسر جهان بازتاب یافته است. ترجمه حاضر با استفاده از متن منتشر شده در «گاردین» نشریه حزب کمونیست استرالیا، انجام شده است.

این جنگ روسیه و اوکرائین نیست، بلکه جنگ ناتو علیه روسیه است، که اقدامات نظامی کنونی یکی از مراحل آن است. از یاد نبریم: پیش از شروع عملیات نظامی روسیه، ارتش اوکرائین به مدت هشت سال خاک جمهوری‌های خلق لوگانسک و دونتسک را گلوله باران می‌کرد. ایالات متحده، ناتو و اتحادیه اروپا سال‌هاست که علیه روسیه می‌جنگند. جهان غرب در تلاش است تا با تصاحب سرزمین‌های جدید و مناطق نفوذ جدید برای خروج از بحران عمیقی که از سال ۲۰۰۸ در جریان است راهی پیدا کند.

دفتر مطبوعاتی کمیته مرکزی حزب کمونیست یونان در بیانیه‌ای که امروز منتشر کرد، ممنوعیت پخش شبکه‌های خبری «روسیه امروز» و «اسپوتنیک» در یونان را محکوم کرد، و آن را «اقدامی غیرقابل قبول و خطرناک» خواند. کمیته مرکزی حزب کمونیست یونان هم‌چنین اشاره می‌کند که تحریم‌ها علیه «روسیه امروز» و «اسپوتنیک» بخشی از تلاش برای اعمال تبلیغات و اخبار جعلی هدایت‌شده به وسلیه طرف اورو-آتلانتیک است.

ا کنون ۳۳ حزب کمونیست و کارگری و ۳۰ سازمان جوانان کمونیست بیانیه ««فوری! بیانیه مشترک احزاب کمونیست و کارگری، نه به جنگ امپریالیستی در اوکرائین» را که به نظر می‌رسد هدف انتقاد آقای کشتمند باشد امضاء کرده‌اند. هیچ حزب آپورتونیست و اوروکمونیست شریک سوسیال دمکراسی اروپایی این بیانیه را امضاء نکرده است. از لندن به ابتکار «حزب کمونیست بریتانیا» و «حزب تودۀ ایران» یک بیانیه «بدیل» برای خنثا کردن پیام اصولی، انقلابی و لنینی بیانیه مشترک ۳۳ حزب، به نام ««بیانیه مشترک حزب‌های کمونیست و کارگری در دفاع از صلح و راه‌حل عادلانه برای درگیری در اوکرائین» منتشر شد که تاکنون فقط نام ۸ حزب در زیر آن وجود دارد، و به نظر می‌رسد این یک دست‌پخت ویژه برای خوانندگان فارسی زبان باشد زیرا متن آن تا اکنون به زبان‌های دیگر منتشر نشده و برای (SolidNet) ارسال نشده است. امضای ۴ حزب امضاء کننده بیانیه اول در زیر نسخه فارسی بیانیه دوم به چشم می‌خورد!

یکی از پیمان‌های مهم جهانی که ظرف ۷۰ سال گذشته شکل گرفته است، پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) است. با اینکه انتظار می‌رفت سازمان ناتو با انحلال پیمان ورشو، ضعیف شود و درنهایت کنار گذاشته شود اما با تلاش‌های آمریکا، نه‌تنها چنین اتفاقی نیفتاده، بلکه حوزه ماموریت‌های ناتو و دامنه نفوذ آن گسترش یافته است. بر همین اساس در دهه اخیر آمریکا سعی کرده کشورهای شرق ازجمله اوکراین را برای پیوستن به ناتو تحریک کند.

او سربازان خود را «کلاه آبی‌های میدان» می‌نامد، اما رنگ نقاب مورد استفاده دلتا- نام مستعار فرمانده یک واحد میلشیای یهودی که در انقلاب اوکرائین شرکت دارد- قهوه‌ای است. او زیر کلاه نظامی، یک کیپا [در لغت به معنی گنبد، کلاهیست که به طور سنتی یهودیان بر سر می‌گذارند] نیز بر سر دارد. دلتا، یک سربار اوکرائینی‌الاصل سابق نیروهای نظامی اسراییل، روز پنج‌شنبه بشرط آن‌که نامش فاش نشود با «منبع جهانی اخبار یهود» گفت‌وگو کرد. او توضیح داد چگونه با استفاده از مهارت جنگی که در گردان شناسایی «شوآلی شیمشون» گردان توپخانه «جیواتی» [ارتش اسراییل] بدست آورده بود توانست در صفوف جنگجویان خیابانی کیف بالا بیاید.