کاسترو Stories

کمی بيش از هشت ماه پيش، در ۲۱ فوريه سال جاری، من با باور کامل تصريح کردم «نقشه ناتو اشغال ليبی است.»* من تحت اين عنوان در يک تأملات که محتوای آن به نظر می‌رسيد تخيل محض باشد، برای نخستين بار به موضوع پرداختم. من در اين سطور واقعياتی را که مرا به آن نتيچه‌گيری رساند، می‌گنجانم. «نفت به ثروت اصلی در دست فرامليتی‌های يانکی مبدل شده است؛ آن‌ها از طريق اين منبع انرژی ابزاری برای گسترش چشم‌گير قدرت سياسی خود در جهان داشتند.»

حزب کمونيست کوبا، بر شالوده تجربيات خود و تحليل پيروزی‌ها و عقب‌گردهايی که تاريخ مبارزات مردمی را تشکيل می‌دهند، بر اين نظر است که برای تدوين سياست اتحادها، مجموعه‌ای از مفروضات وجود دارد که نه فقط برای احزاب کمونيست، بلکه برای همه سازمان‌های مارکسيستی معاصر نيز قابل دقت و اعمال اند: ما در آغاز قرن بيست و يکم، وضعيت و چشم‌انداز نظام توليد سرمايه‌داری را چگونه می‌بينيم؟ بر اساس اين تعريف، برای خود چه هدف‌هايی را تعيين می‌کنيم؟ کدام بخش يا بخش‌های طبقات اجتماعی موضوع يا بلوک اصلی مبارزه برای رسيدن به آن اهداف هستند؟ کدام بخش‌های ديگر، طيف متحدين بالقوه آن‌ها را تشکيل می‌دهند؟ و شرايط و پايه‌های تشکيل اتحادها بين موضوع يا بلوک اصلی، و باقی بخش‌های مستعد شرکت در آن‌ها چيست؟