JustAStoryForYou_
+នេះគឺជា- ការសរសេរឡេីងវិញ/ការស្រមើស្រមៃឡេីងវិញ- នៃរឿងចាស់របស់ខ្ញុំ ‹អមតៈ› ។
គ្រោង៖
ផ្ទៃមេឃរាត្រីគឺបំភ្លឺដោយផ្កាយរាប់មិនអស់- អណ្ដែតនៅក្នុងទម្រង់ខ្ចាត់ខ្ចាយនៅក្នុងចំណោមហ្វូងផ្កាយ គឺជាបំណែកនៃដួងចន្ទ។ ផ្កាយបានបំភ្លឺ ពិភពលោកដែលបានវិនាស- ពិភពលោកដែលមហាមហន្តរាយបានកេីតឡេីងរួចទៅហេីយ។ អរិយធម៌របស់មនុស្សជាតិបានដួលរលំ- បន្សល់សំណល់នៃអរិយធម៌របស់ពួកគេ នៅមាននៅលើផ្ទៃពិភពលោក។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃអរិយធម៌របស់ពួកគេ- មនុស្សជាតិនៅតែបន្តនៅដដែល ឥឡូវនេះនៅក្នុងចំនួនខ្លី- មន ុស្សដែលនៅសល់គឺរាយប៉ាយជុំវិញផ្ទៃពិភពលោក។ ពួកគេគឺជាផ្កាភ្លើងនៃក្ដីសង្ឃឹមចុងក្រោយសម្រាប់មនុស្សជាតិ- ហេីយនេះគឺជារឿងនៃផ្កាភ្លេីងមួយ។