Elbet Bir Gün

Küçük yaşta kaybetmiştim babamı.Babam benim her şeyimdi,umudumdu,gerçeğimdi.Ben daha babama doyamamışken beni bırakıp gitmişti.O günden sonra kırgındım,dargındım her şeye,herkese.Umudumdu beni ayakta tutan.Çünkü biliyordum,Elbet Bir Gün bende mutlu olacaktım.Babam öldüğünden beri çok değişmiştim.Kavga eder olmuştum.Ama asla saygımı,umudumu yitirmedim.Liseye geçtiğimde her şey çok sıradandı.1 yıl öyle geçti.Lise 2'de O geldi ve her şey sıradanlığını yitirdi.Tehlikeliydi.Ama ben ona,o da bana bağlanmıştı çoktan...