Diario obsoleto

Diario obsoleto

  • WpView
    přečtení 103
  • WpVote
    Hlasy 8
  • WpPart
    Části 9
WpMetadataReadPro dospěléRozepsáno
WpMetadataNoticeNaposledy publikováno ned, kvě 30, 2021
WpInfo
Fikce
Romantika
Cuando tienes una pena interior de la magnitud del planeta tierra, es imposible que no salgan obras como esta. Es como si las únicas posibilidades del artista para exponer sus sentimientos es cuando rebosa de ellos. Al menos así lo veo yo, aunque estoy lejos de ser un artista. Enero ha sido el mes a prueba del año que no me gustaría repetir, un sabor agridulce queda en mi boca al rechazar la Universidad más prestigiosa del país, con una carrera de mi agrado, gratuidad, y además la posibilidad de escapar de todos los problemas. Huir de quien me rompió el corazón y de la carrera infernal que tengo por delante, cuatro años aún de desvelos y memoria. Que tonta soy. ¿Cómo carajos pasan tantas cosas en tan poco tiempo? Está bien, los tiempos se acortan, pero esto es excesivo. Sin embargo es así, pasan años y no vives ninguna experiencia extraordinaria, pero llega un día y vives todo de golpe. Vida, tan impredecible tú; ¿Podríamos en algún momento comenzar a ser amigas?
Všechna práva vyhrazena
Připoj se k největší komunitě vypravěčůZískej personalizovaná doporučení příběhů, ukládej si oblíbené do své knihovny a komentováním i hlasováním buduj komunitu.
Ilustrace

Taky se ti může líbit

  • Furia Nocturna
  • El Día Que Las Estrellas Caigan ✔ (Destinados I)
  • Exhala
  • El karma, el amor y yo
  • Enamórate de alguien más
  • El "Hubiera" no existe.
  • Por una promesa Borrador... © DISPONIBLE FÍSICO Y DIGITAL, AMAZON
  • ETERNOS (Todo tiene un comienzo)
  • Por siempre! Para siempre!( Completo)

Ir a la capital para estudiar cine era mi oportunidad de empezar de cero. Dejar atrás la rutina del pueblo, los mismos rostros, las mismas quejas, la sensación de estar estancada. Pero también significaba algo más: el intento de encontrar a "ese alguien". Un mejor amigo, un compañero de vida, alguien que no se alejara cuando me conociera de verdad. Nunca fui de esas personas que encajan fácilmente. Mi soledad nunca me pesó... hasta que me pregunté cómo sería no estar sola. Así que decidí intentarlo. No con la cabeza, que me hace huir de todo. No con el corazón, que es demasiado iluso. Sino con el estómago, que equilibra ambos. El plan era sencillo: estudiar, hacer amigos, cambiar, aunque lo veía imposible. Lo que no esperaba era encontrarme con personas que pondrían mi mundo patas arriba. Tampoco lo esperaba a él. Y, sinceramente, no sé si estoy lista para todo lo que viene.

Více informací
WpActionLinkPokyny k obsahu