Tiempo-RenLe

Tiempo-RenLe

  • WpView
    Odsłon 1,509
  • WpVote
    Głosy 293
  • WpPart
    Części 10
WpMetadataReadW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja sob., wrz 23, 2017
-De viajes en el tiempo, muertes inesperadas, vidas dolorosas y personas abandonadas.- .-Mire por la ventana de mi habitación, pero como era de costumbre en la tuya no se veía nada. Absolutamente nada. Ni una luz prendida, aquella cortina verde agua seguía completamente igual que antes, no la corrieron ni un centímetro. No había rastro alguno de que todo lo que había pasado fuera un sueño, por que no lo era. Habías muerto y nadie podía cambiar ese hecho tan lamentable. Dejaste a tantas personas con el corazón roto y el alma destruida, especialmente a mí. Me dejaste totalmente miserable y sin ganas de vivir. Me quedé idiotizado mirando tu ventana, teniendo la esperanza de que algun momento salgas y me saludes con esa hermosa sonrisa tuya. Pero no ibas a salir,no ibas a salir nunca mas. Por que ya no estabas y debia enfrentarlo. Sin embargo no puedo evitar sentirme terriblemente culpable, pensando una y otro y otra vez que pude haber hecho para evitarlo. Pero no se puede evitar lo inevitable, no se puede huir del destino y definitivamente no se puede volver el tiempo atra...¿O tal vez si? -Muchas Gracias a Michelle Sandoval Gutiérrez por la hermosa portada-
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#10
renle
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Morí... Pero... ¡¿Reencarne En La Hermana Menor De  Kagome Higurashi?!
  • ¡Hey!, Bad Boy!!! (Oh Sehun) Terminada...
  • Mi vecino; El Heroe // Fumikage Tokoyami x T/N
  • Lizzy & Ian (Amor a prueba de balas)
  • Como si nunca hubiésemos caído  | Melizabeth
  • Cambiando el futuro
  • Reminiscencias
  • Valientes

¿La muerte... por qué siempre llega cuando menos lo esperas...? es lo que siempre me pregunte, pero nunca obtuve una respuesta, solo decían que cuando llega nuestro tiempo para marchar, nada la detenía... lo cual dejen me decirles... que confirmó con la mayor sinceridad, de seguro dirán... ¿como sabes eso...? o otros mas perceptivos se habrán dado cuenta, pero es muy obvio... ¿por qué lo digo? porque yo... ya no estoy en el mundo, o al menos el que yo conozco. En mi vida, o lo que viví... no me arrepiento de nada, viví lo que tenia que vivir, y lo hice al máximo, aunque no espere para nada morir en ese accidente de tren, no hay nada de que pueda quejarme... es cierto, tuve mis malos momentos o he cometido errores, pero también tuve mis momentos mas felices, mis victorias, mis enseñanzas o aprendizajes, por lo que puedo decir que me voy satisfecha de mi vida. O eso creí... Lo único que puedo preguntar ahora es lo siguiente... ¿por qué rayos estoy en los brazos de esa bella mujer mientras me mira con amor y calidez? pero sobre todo... ¿por qué... ¡mi cuerpo volvió a ser el de una bebé!? Mi Dios... ¿por qué a mí...?

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści