Autumn Leaves ~ Dutch

Ik wist het nog als de dag van gister.

'Kom op, het word leuk' Overenthousiast trok Jason mij mee richting het bootje dat rustig dobberde op het water van het meer. Zijn hand reikte uit naar het touw en hij trok de boot naar de kant. 'Jase, ik weet het niet' zei ik twijfelend. Hij sprong het bootje in en hielp mij in het bootje. 'Wat privacytime is nooit verkeerd toch?' Jason keek mij grijzend aan en verloste het bootje van het stevige touw die hem aan de kant hield. Hij gooide de peddels in het water en begon te peddelen. 'Elizabeth Teller, bang voor water?' Vroeg hij lachend. Hij overhandigde mij de peddel en ik nam hem wat onzeker aan.Ik deed mijn best om Jason te volgen maar de peddel gleed uit mijn hand. Zo snel als de stroming was dreef hij van ons weg. 'Ik pak hem wel' lachte Jason. Ik voelde mijn wangen rood worden en keek naar het water. Het bootje maakte een redelijke vaart. Jason stond op en boog voorover om de peddel te pakken.

Ik herinner mij nog hoe het voelde toen het bootje zijn evenwicht verloor en het koude maar heldere water zich om mij heen sloot. Keer op keer voelde ik de paniek, het versteende gevoel van kou en de angst opnieuw. Ik herinner mij hoe ik Jason's gezicht voor mij zag, met zijn ogen gesloten en een rood straaltje bloed die van zijn voorhoofd afkwam en veranderde in een wazige rode wolk. Ik reikte naar hem uit maar mijn lichaam weigerde. Ik herinner mij hoe ik mijn bewustzijn verloor en hoe ik een week later wakker werd aan de bedrading in het ziekenhuis. En Jason? Jason was gone, voor nu, voor morgen, voor altijd.