Veronigue

''Ah..Veronigue.Nasıl başlamalıyım bilmiyorum,aklımdaki tonlarca şeyden hangisini demeliyim..S-Sen,benim için bir kitap kahramanı oldun aslında.Bir sürü kitap arasından özelce seçip okuduğum kitabın ana-kahramanı.Kitabı yudum yudum,ince ince okurken her şey çok güzeldi.Ama Veronigue, sen o hikayede yarım kaldın ne yazıkki.Pembeye çalan tenin ve küçük ellerinle, eşsiz gözlerinle gücün buna mı yetti?Kendini alt edemedin mi kendi ellerinle?Tutamadın mı nefsini zinciri vuramadın mı..
O kitap tozlu bir rafa kalktı Veronigue. Artık bitişini sorgulamaya başladım rutin hayatımda.Bıraktığın hayatımda.
Biriyle tanıştım Veronigue.Tuhaf bir adam.Saçları gün batımındaki kızıldan biraz daha koyu,gözlüklerinin kendisine karşı direnip çıkmak istediği renksiz bir adam.Neden bilmiyorum ama her sabah kahvaltımızı beraber yapıyoruz, ve ben ona tanıdığım en nazik insanı anlatıyorum.Bunu neden yaptığımı soruyorsan, kimsenin görmediği insanı gerçekten görüyor gibi Veronigue. Seni gerçekten görüyor gibi.''