AZDAN DAHA AZ

ÇOK YAKINDA...

Bir otelde farklı yaşamlarla tanışan 2 insan. Bir tarafdan yanlış yollara sapmış Azra. Bir taraftan bir milyoner olan Taner. İmkansız hiç bu kadar imkansız olmamıştı.

"En son ne zaman kafanı yukarı kaldırdın? Gökyüzüne en son ne zaman baktın? En son ne zaman tüm sorunlardan kurtulup rahatladın? En son ne zaman hayatı yaşadın? Bunları söyleyene kadar ne anlam taşıdığını bilmiyordun. Belki hala denemediğin için bilmiyorsun. Hadi kalk. Durma. Kaldır kafanı bak gökyüzüne. O maviye. İşte huzur ve mutluluk bir arada. Mutlu olmak bu kadar zor olmamalı. Veya bu kadar büyütülememli. Aslında çok basit..." Değildi. Mutlu olmak bir gökyüzü ile bitmiyordu. Veya tüm sorunları bir kenara koyup onlar yokmuş gibi davranmakla. Veya derin nefesler almakla. Bu mutluluk değildi. Bu kendini tatmin etmeydi. Ama mutluluk değildi. Neden mi? Belki şu an gökyüzüne bakamıyorumdur. Çünkü karanlıkların arasında o mavi gökyüzünü bulamıyorumdur? Veya benim gokyüzüm hep yaģmurlu oldugu icin maviyi kaçırıyorumdur. İste sizin mutluluk sandığnız şeyler bende bunlardan ibarte.
"Mutluluk cehennemde olanlarin yaşamasına izin veriler bir şey değil. Mutluluk hak edenlerin yaşaması gereken bir şey. Ve biliyormusun? Ben bunu haketmiyoru."

"Ama seni seviyorum."

Pekii ya mutluluk için 2 kelime 6 hece yetebiliyormuydu?