KARANLIĞIN HIÇKIRIKLARI

Üşüyorum... Ama bedenen değil ruhen tamamen. Mesela korkuyorum da ruhumun geçtiği karanlık sokaklarda kaybolmasından. Gülüyorum konuşuyorum belki ama yalnızca öyle yapmam gerektiğini hissettiğim için. İçten değil...
Psikolojim en büyük düşmanım. Düşünceleri bir asker ordusu misali gönderiyor üzerime doğru. Her geçen gün arttırıyor asker sayısını. Geriye doğru kaçıyorum fakat ayağımın takılmasıyla düşüyorum. Kalkmaya çalışıyorum sonra. Tam ayaklanmışken fırtına başlıyor ve yere düşürüyor beni. Ağlayamıyorum... Gözyaşlarım acıyı taşımak istemiyor, kaçıyor benden korkarak. İçimde yaşıyorum hüznümü, içime birer birer damlıyor, birikiyorlar.
Her bir düşüncemde uçurumdan aşağı süzülüyor bedenim... Ellerim boşlukta... Soğuk ve titrek bir şekilde hareket ediyorlar.
Yağmur yağmaya başlıyor. Düşüncelerden şekillenmiş yağmur damlaları... Bir bir ve özenle... Islanıyor ruhum bedenim gibi. Taşıyamıyor kaldıramıyor üzerindeki yükü... Yağmurdan kaçmaya çalışıyor, başaramıyor, yenik düşüyor. Yenik düşüyor... Her şey gibi yenik düşüyor...