😶🔫

iyilerin kaybettiği bir dünya da yaşam savaşında ne kadar mücadele edebilirsin ki
kaç delil yada ne kadar kanıt qerekiyor kaybettiklerimiz orta da değil mi
herkes mutlu olduğu yere gitsin deseler ben orta da kalırım
yalnızken düşüncelere daldığım olmuştur lakin yalnızlığı da pek sevdiğim söylenemez
ben milyonlarca insanın içindeki yalnız adamım
belki yaptıklarımdan dolayı kötü biri olabilirim ama düşününce kötü birşey yapmadığımı anlayan tek insanda değilim düşünceler insanları boğuyor derler doğrudur boğuluyorum düşüncelerimin içinde düşündükçe derine iniyor insan normal olarak başlarsın beyninde konudan konuya atlarsın zamanla diyecem de hayır aslında zaman diye birşey yok giden ömür vardır ben giden ömrüme yanan bir insan değilim bi saniye sonra ölecekmişim gibi yaşayan insanım ne kadar yanlış gelse de sizlere doğru olan gerçek olandır belki nefes alamıyorum artık öleceksin demişti doktor bana umursamıyorum bi saniye sonra ölecekmiş gibi yaşayan bir insanın kaybedecek kalbinden başka neyi olabilir ki kaybetmeye alışmış bir insanı yokluğuyla kim korkutabilir ki aslında bilmiyorum duruyorum düşünüyorum susuyorum belki de Ağlıyorum dur ama kendime siz hiç kendinize ağladınız mı ben ağladım Geceleri sevmiyorum dediğim de beni kimse anlamadı bu geceler mezar gibi be sessiz kimsesiz yaşarken kimsesiz olmak gibi benim özlediğim var arkadas bir de ağladığım ben mutlu etmeye meyilli bir insanım ya sen derseniz bilmem benim için mutluluk dedikleri şey mezarda olsa gerek simdi ben boş bir odada ne kadar yalniz olabilirim yada kendime ne kadar zarar verebilirim ışıkları mı kapatmam gerekiyor perdeleri mi çekmem gerekiyor şimdi hüngür hüngür ağlasam geçer mi herşey kendime de zarar veremiyorum sıradan geliyor acıtmıyor canımı belki de acıyor içimin acısından dişimin acısını hissetmiyorum günden güne bittiğimi