KARANLIK

Gözlerim kapalı ellerimi iki yanıma açmış duruyorum. Bir adım dur, iki adım dur, üç adım, ve yine dur... Saçlarım rüzgarın sertçe esmesiyle herbir yana pervasızca savrulurken sadece gözlerimi kapatıp dinledim, dinledim ve dinledim. Huzuru tenime işlercesine dinledim... Gözlerimi açtığımda başladığım yerdeydim, fakat artık başladığım gibi değildim. Gözlerim nefesimi kesecek kadar güzel manzarada gezinirken sonsuz huzuru hissetmek için ciğerlerime tuzlu kokuyu doldurdum, evet bu son huzuru içime işleyişimdi. Artık sona gelmiştim. Ben Arel Yankı artık başladığım yerin sonum olacağını biliyordum. Bedenimde bir ruh taşıdığımı hissettiğim yerdeydim. Yalnızca bedenden ibaret olmadığımı hissettiğim yer. Tekrar gözlerimi kapattım ve ellerimi iki yanıma açtım, karanlık beni içine çekiyordu. Bir adım, iki adım, üç adım... Ben Arel Yankı artık sona gelmiştim son bir adım ve, Karanlık....