hayat

Bir an gözlerim gökyüzüne takıldı.O gecenin karanlığında dahi parıl parıl parlayan yıldızlar ne kadar da umut vericiydi benim için.O eşsiz güzelligi izlerken bir an yaşadıklarım aklıma geldi.
Babamın da hapishaneye düşmesiyle bütün sorumlu benmişim gibi oldu ama ben küçük bir kız çocuğuydum.Kahramanım olan adama , babama neden ve nasıl zarar verirdim ki...!
Bu pencereden kaç kere ağlayarak isyan etmiştim hayatıma ama bu yıldızlar bana umut veriyordu inanıyordum ki bu yıldızlar üzerimdeki yükü hafifletecekti.Bunları düşünürken bir anda uykunun esiri oldu genç kız.Yatagının sıcaklığı bedenini sardığı güvenle iyice yorganına gömüldü ve kendini uykunun kollarına bıraktı.Ne kadar da huzurluydu genç kız... Acaba yaşanmışlıklar yaşanacaklar ve yaşanıyor olanlar hakkında nasıl tepki verecekti ?