Osmanlı Askeri

Kılıcımızı kuşandık,Atlarımızı hazırladık Karaca Hisar'a doğru yol alıyorduk komutanımız Ertuğrul Gazi'nin emri ile gidiyorduk kaleye.Çok heyecanlı ve korkulu idim niye mi?Çünkü bu benim katılacağım ilk seferdi korkum ise ölmekten,esir düşmekten değil Ertuğrul Gazi'nin yüzünü kara çıkarmaktan korkuyordum fetih,Cihad aşkı ile hareket ettik. Düşman bizi pek hoş karşılamadı top atışları ok sesleri ile gürültülü bir karşılama oldu ardından şiddetli kılıç şakırtıları geldi bende atımı Bizans askerlerinin üstüne sürdüm, bir ok kolumu sıyırdı,o öyle bir heyecan ve korkuydu ki hiç acı hissetmemişti, kıyafetimin kolu kan rengini almıştı,fakat ilerliyordum sarsılmak yok eğer
sarsılırsan ölürsün.Kahverengi atımda vuruldu ve oracıkta öldü bende yere düştüm sarsılmış korkmuştum acı içinde kıvranıyordum fakat gökte dalgalanan Kayı Boyu bayrağımıza bakıp güç bulmuştum ayağa kalktım ve bir Bizanslıyı daha kılıcımla öldürmüştüm ve başka bir Bizans askeri daha geldi aklınca beni öldürecekti bir kılıç darbesi indirdim kalkanıyla savundu arkamı dönüp bir daha vurduğumda ise kılıcın ne taraftan geleceğini anlayamayan Bizans askeri yere serilmiş yatıyor idi.3 günün sonunda ise düşman geri çekilmiş kaleyi bize bırakmıştı benim yaralarımı ise hekimler sarmış günden güne iyileşiyordum,iyileşir iyileşmez anamın yanına gitmek istiyordum ben giderken anam gözleri yaşlı idi hakkını helal et ana deyip elini öptüğümde ise helal olsun deyip beni uğurlamıştım sonra gazi babamın yanına gidip ona hakkını helal et baba ben fetih'e cihada gidiyorum dediğimde ise babam bana büyümüşte savaşa gidermiş demişti ve son sözleri ise yolun açık ola oğul olmuştu... OKUMAK İÇNİZ TEŞEKKÜRLERİN LÜTFEN KİTABI YÜKLEYİNİZ TEŞEKKÜRLER