Son

"Allahım dünyaya ne oldu böyle."

Yanımda elini sıkı sıkı tuttuğum çocuğun ailesini aramaya koyulurken söylediğim sözle çocuk elimi daha sıkı kavramıştı.

"Bilmiyorum ama hiç hayli haramet değil."

Beni kurtaran Doğukan adlı çocuğa ters bir bakış attım ve içime derin bir nefes çektim.

"Anne neredesin!"

Küçük yaklaşık 5-6 yaşlarında olan bu kız çocuğu acıyla bağırdığında bende kendi ailemi merak etmeye başlamıştım.

Acaba hayattalar mıydı?

Veya kurtuldular mı??

Yüzümü buruşturup önümüzdeki harabeye bakmıştım.

Ailemin bu harabeden sağ çıkması mümkün değildi.

Kızın elimi bırakıp bağırarak koşması bir olmuştu.

"Dur nereye!"

Diye bağırdığımda Doğukan kızın peşinden koşmaya başlamıştı.

"Anne!"

Küçük kızın 'anne' diye haykırışları bu boş araziyi doldururken yüzümü buruşturdum.

Kız yere çöktü ve güzel bir kadın olarak düşündüğüm kafasını eline aldı.

Evet annesi o fırtınada dayanamamış ve kendini ölüme terke etmişti.

Şu an o kadının ölmeden son sözleri kalbimi deşecek kadar ağır geliyordu.

"Kızıma iyi bak, onun ölmesine asla izin verme."