GELİNCİK
- LETTURE 18,161
- Voti 893
- Parti 31
Completa dom, set 3, 2017
Hayatta her şey bir tesadüften ibarettir.Ve bir tesadüf koca iki yaşamı alır, değiştirir...Onu süsler, renklendirir ve hayatınızın merkezine koyar.
İnsanı insan yapan şeydir tesadüfler.
Ve tüm tesadüfler aşka çıkar.Bu bazen aynı trende yolculuk yapmış iki insan,bazen aynı sebzeye uzanmış manavdaki müşteriler ve bazen de bir ayakkabıdır...
Bir ayakkabı...
♡Pamir Sarrafoğlu & Arya Tunç♡
****
21.08.2018 #gelincik 2.'si ♡
İyi okumalar♤
Tutti i diritti riservati
#7
gelincik
Entra a far parte della più grande comunità di narrativa al mondoFatti consigliare le migliori storie da leggere, salva le tue preferite nella tua Biblioteca, commenta e vota per essere ancora più parte della comunità.
Potrebbe anche piacerti
Senden Kalanlar Dildâde (IV)
Aldığınız bir kararın yüzünüze söylenmesi mi daha zordur aslında yoksa bir başkasının da aynı kararı alması mı? Belki biri, belki de ikisi. Benim için mi, hiçbiri... Sevdiğim adamla çıktığım bu yolda benim için zor olan, geçmişin acılarıydı hayatımda. Biz geçmişi bırakıp geleceğe emin adımlar atmak isterken geçmişin peşimizi bırakmamasıydı aslında. Tek bir şey istemiştim hayattan, mutlu olmak. Ve hayatın bana vermediği tek şey vardı, yine mutlu olmak. Mutluluk kelimesi bile yabancıydı artık bana, ben bir tek hüznü bilirdim hayatımda. Ulaç ve ben... Birbirine yabancı ve birbirinden uzak iki kişi. Tanışmamız tesadüftü belki benim için ama onun için her şey planlıydı. Tek planlı olmayansa bana duyduğu aşktı. Çünkü aşk plana sadık kalmazdı. İntikamlarn başlattığı bir aşk hikayesi değildi bizimkisi. İntikamları bitirmek uğruna yaşanan günlerde doğan, sancılı ama bir o kadar da tutkulu bir aşk hikayesiydi... İki tüy tanesi gibi düştük gökten yere. Birimiz rengarenkti birimiz simsiyah. Zaman ikimizi de tozlu yolların tozuna bulaştırmış zifiri karanlıklara dönüştürmüştü. Ama ikimiz de o karanlıktan çıkmış kendi rengimizi katmıştık dünyaya. Lakin bilmiyorduk ki ağlayan gökyüzünün o renkleri sileceğini, bilmiyorduk ki o renkleri silip yerine güzel ama tek bir renk ortaya çıkaracağını... "Ben renklerden nefret ederdim Ulaç, sen sevdirdin. Ruhumu karanlığa gizlemiştim, sen çıkardın. Bana ışık oldun, demiştin. Söylesene sevgilim, ay parçasını cennetinde ölümsüzlüğe kavuşturmadan mı bitecek bu hikaye?" Sustum ama cevap vermedi. Ben de son kez seslendim ona, yitirdiğim son bir umutla." Masal gibiymişsin, bir yokmuş bir varmışsın... "Completa
Cesurca Sev ! (Tamamlandı)
Bir kitap çevirmeninin hayatı ne kadar tek düze olabilir ki? Emin olun Zeynep'in hayatı herkesten daha fazla sıradandı. Taa ki yeni, bir iş buluna dek . *** Heyecan? Belki biraz var. Tamam çokça heyecanlıyım. Kafamda bir sürü soru vardı. İlk öncelikle beni nereden bulmuşlardı? Şu bir haftadan beri bir şey yaptığımı- iş başvurusunda bulunmak gibi- zannetmiyorum. Öncesinde ise böyle bir yayın evine başvuru yaptığımı hatırlamıyorum. Neyse diyerek düşüncelerimi sonlandırıp sağ ayağımla yayın evine giriyorum.Completa
BAŞAKLAR DÖKÜLÜNCE(Tamamlandı)
Asker, vatan; aşk ... kitabıdır.🌾❤️ 🌾"Ben, seni acılarım yüreğimi döverken tanıdım." dedi kadın, öfkeli bir ses tonuyla . Adamı, uzun bir sessizlik kapladı. Elini sıkarak yaptığı yumruk, sevdiğinin gözlerine bakarken bile yumuşayıp çözülmüyordu bu defa. Sevdiği adamın gözlerindeki nefreti izlemeye daha fazla tahammülü yoktu, olamazdı, olmamalıydı, canı yeterince yanmış olan kadının. Artık tutunacak bir dalı kalmadığını anlamanın verdiği acıyla, feri kaçmış gözlerindeki damlaları, kirpikleriyle tutup başını sisli gökyüzüne kaldırdı. Son sözlerinden birini söylemeye koyuldu mecali kalmayan dili. "Ben, geleceğim dediğim de sana asla yalan söylemedim, keza sevdiğimi söylerken de öyle. Aslında ben sana hiç yalan söylemedim. Buna beni zorunlu kıldılar. Benim hayata birini daha kurban verecek gücüm yoktu Salih, anlıyor musun? yoktu!"🌾Completa
HEVİ (TAMAMLANDI) #WATTYS2020
Tamamlanma Tarihi; 31/07/2020 İlk Yayım Tarihi; 01/11/ 2019 Cemreler vardı...yeryüzünü bir mevsimden bir başka mevsime sürükleyen... Kimse görmedi onları ama herkes bilirdi. Üstelik kimse dokunmadı da ama yakardı, ateştendi. İçlerinden bir tanesi yolunu şaşırdı. Gökyüzünden usul usul süzülüp toprağa değil, buzdan bir dünyaya karıştı. Eritip, yok etti... sağlam kalan parçaları sahibinin yüreğine saplandı. Acıyordu... sızım sızım sızlatıyordu....ama ısıtıyordu da. Bir yanı bu tatlı sıcaklıkta hayat bulurken, ayakları sular altındaydı. Artık bir dünyası yoktu lakin cemreler vardı... Cemreler diyordu herkese, cemreler...eriyen sularda boğulmak üzereyken, cemreler...oradalar... Cemreler vardı...yeryüzünü bir mevsimden bir başka mevsime sürükleyen... Bir de aşk vardı, peşinden tüm mevsimleri sürükleyen... Hevi; Ankara'dan Almanya'ya uzanan bir aşk hikayesi.Completa
EN GÜZEL MEVSİMİM (Tamamlandı)
'Bazen en önemli şeyler beklenmedik yerden çıkar' Beklenmeyen yerden çıkan acılar mesela... En çok can yakan noktadır. Neden mi? Beklemedikleriniz güvendiklerinizdir de ondan.Completa
BİR ADIM ÖTE AŞK CEREN&SEYHAN (ADANA'DA AŞK BİR BAŞKADIR SERİ 1)
Ceren içindeki hüznü almasını beklercesine o güzel yüzünü rüzgara vermiş, mavi gözlerini sıkıca kapamıştı. Son zamanlarda huzur bulduğu tek yer burasıydı. Bebek sarısı gür saçlarının rüzgarda dağılmasına aldırmadan mis gibi havayı içine çekti. Aklından geçirdiği tek duası yakışıklı kahramanı Seyhan'dı. Belki de buraya bu kadar sık gelme sebebi kahramanının ismine duyduğu sempatiydi. Ceren için 'Seyhan Gölü' huzurun adıydı. Bu güzel göl karanlıkta tıpkı Seyhan'ın koyu renk gözleri gibi siyah ve derin görünüyordu... Seyhan son birkaç ayda başına gelenlere inanamayarak ofisindeki koltuğunda rahatsızca kıpırdandı. Kendisi dışında gelişen olaylar sonucu artık evli bir adamdı, hem de kendisinden yaşça küçük genç bir kızla; 'Bebek yüzlü, güzel gözlü, tatlı, küçük karısı Ceren...' Aklına gelen bu düşünceyle dudağını büktü. Ne saçmalıyordu, aklı gibi evliliği de karmakarışıktı. Mecburen yapılan bu evliliğin anlaşması bile vardı. Anlaşmaya göre dokuz ay sonra boşanacak olmaları ise ayrı bir konuydu. Sıkıntıyla ofladı, bu işin içinden nasıl çıkacağını bilemiyordu. İki aileye verdiği sözü tutmaya fazlasıyla kararlıydı çünkü. Nasıl bir belanın içine zorla çekildim diye düşünerek ayağa kalktı ve istemeyerek de olsa evinin yolunu tuttu... Onları birleştiren neydi, kader miydi? Onların evlenmesiyle iki aile arasındaki sorunlar bitecek miydi? Yoksa iki ailenin, bir araya gelmesi imkansız olan bu iki genci bir araya getirmek için yaptıkları oyun muydu bu? Peki dokuz ay sonra gerçekten de bu evlilik bitecek miydi? Bütün bu soruların cevabı hikayemde... Güzel bir Cer&Sey aşkı okumaya ne dersiniz? Eeeee hadi o zaman buyurun dizi tadında polisiye içerikli, bol aksiyonlu, romantik komedi hikayemin sayfalarını çevirmeye başlayın...
Fırtına Öncesi Sessizlik
Zaman ve sınavdı bizim hikayemiz. Zamansız bir sevdanın sınava tabii tutulduğu, imkanın yer bulmadığı aşktı... İki yaralı ruhun birbirinde açtığı yaralardı bizim için hayat. Ve başarması zordu bizim için yaşamak... Kaderimiz daha biz doğmadan çizilmişti. Bize çizilen kader oyunlarını oynuyordu canımızı en acı şekilde yakarak. Bağıramıyorduk bile, zira sesimiz fazlasıyla kısıktı... En derinlerdeydi bizim yaralarımız. İyileşmesi çok zordu, zira çocukluğumuzdaydı bütün hasarlar. Yalanlarla iç içeydik biz. Bizi bırakıp gidenlerinse haddi hesabı yoktu hayatımızda... "Hani sen bana dedin ya bebeğimizi aldırdığımız gün otelde sana sus dediğimde 'Susarım ama fırtına öncesi sessizlik gibi susarım. ' diye. Haklıydın, sen fırtına öncesi sessizlik gibi sustun. Ama artık susmana gerek yok. Fırtına çoktan koptu Nefes... "Completa
Nefes Bile Almadan
*** "Ayrılan sendin." Bu sefer düşünmeden cevaplama sırası bendeydi. "Daha öncekilerde de bendim." "Her neyse. Beni hiçbir şekilde ilgilendirmez. Acından..." dalga geçer gibi bir ses tonuyla söylemişti bu kelimeyi "...bahsettiğim için kusura bakma." Birkaç saniye sessiz kalmıştık. Sessizlik içimi yiyordu ve o kızla olan yakınlaşması... Hayır, dayanamayacaktım. Sormak, laf dokundurmak zorundaydım. Sanki hakkımmış gibi... "Ben de biraz evvel ilgilendiğin kızla dans edersin diye düşünüyordum." Bir kaşı yukarı kalkmıştı ama dudakları da kıvrılmıştı. Hatta, kendini gülmemek için zor tutuyor gibiydi. Komik bir şey mi söylemiştim? "Eğer onu dansa kaldırmasalardı onunla ederdim." Bana şu cevabı vermek yerine yumruk atsaydı, bundan daha az bir etki yaratırdı. Bir anda kızı masasında gördüm. Daha fazla aşağılanmaya dayanamayacaktım. Elini bıraktım aceleyle, diğer elimi de omzundan çektim. Şaşkınlıkla bana bakarken gözlerinin içine baktım ve onu daha fazla merakta bırakmadım. "Kendisi şu an boşta. Kaldırabilirsin." dedim ve hızlı hızlı pistin dışına yürümeye başladım. Ama çok geçmeden bileğimden yakaladı ve tüm vücudumun, elektrik çarpmış gibi titremesine neden oldu. "Ama şu an seninle dans ediyorum ve pişman değilim." *** Kader, bir defterde yazılı olsa, hiç korkmadan o sayfaları kopartabilecek cesarette olan Rüzgar, cesaretini sadece Eylül'ün aşkında bulamıyor. Eylül'ün gözlerine bakarken, altına işemiş bir çocuk gibi korkak ve çaresiz. Aşk cesaretini bulamayışının tek sebebi yıllarca bu duyguya inanmayışı değil. Bunun gerçek sebebi yıllar öncesinde gizli. Eylül'se bunu bilmiyor ve çaresizce 'Neden' sorusunun cevabını arıyor. Bulabilmekse, hemen hemen zamanı geriye döndürebilmek kadar güç.Completa
Umudun Bittiği Yerde Sonsuzluk Başlar (Tamamlandı)
Hiç bilmediğiniz bir hayatta, kaybetmemek için ne yapardınız? Ya savaştığınız şey geçmişin hayaletleriyse. Bilmediğiniz bir okyanusta yüzmekten korkar mısınız? Yoksa korkularınızın üstüne mi giderdiniz? Umut için durum bu kadar karışıktı. Yaşamını dört yıla sıkıştırmış, kendine yeni bir hayat kurmuştu. Her şey mükemmel gözüküyordu... Sevilmek, huzur, aşk... ve gölgelerden fısıldayan geçmiş. O, kendini yeni bir hayata ait sanırken, karşısına çıkan sırlar kalbini yeniden şekillendirecekti. Geçmişin karanlığına dokunduğunda, aşk ayakta kalabilecek mi; yoksa tamamen kaybolacak mı? (Her hafta yeni bölüm!)Completa
ZÜHRE
Biz insanlar çok hata yaparız.Ders aldıklarımızda olur iyiki ve keşkelerimizde olur.Zamanı geri döndürmek istediğimiz o kadar çok an olur ki .O küçük kıvılcımları tekrar yaşamak isteriz. Bazen de alışamadığımız zamanlar, duymak istemediğimiz sözcükler ve eskileri özlediğimiz hatıralar olur bu hayatta.Belki de bu yüzden başlangıç yapamazsın hayata yada yaptığın başlangıçlar ıssız ve sessiz hayata sürükler seni.Kalbin ıssız ve yorgun benliğin ise keşkelerle dolu ve her gün benliğinden biraz daha koparsın her gün biraz daha duygulara hapsolursun.İnsan aslında bundan ibarettir.Hasretinle ve ümitleriyle doludur.Her gözyaşı özlemle akar, her gün yaralı bir kuşun çığlığını biraz daha duyarsın,ve her gün biraz daha umutla dolu olursun.Belki insan her gün biraz daha güçlü hisseder.Belki o bir gün gelir umuduyla her gün biraz daha güçlenir.Gece gündüz o ay ışığındaki kızı beklersin ,aydınlığa kavuşmaz gönlün belki göremezsin yarını o masum gülüşünü göremem belki.Işte bu yüzden her gün biraz daha umutla dolu olursun, belki bir gün gelir de masum gülüşünü bir kez daha görürsün diye.Zaten insan bundan ibaret değil midir?Umudu olmayan insan ıssız vücuda benzer.İnsan umudu olmadan nasıl bağlanabilir ki hayata benliğine yada aşka nasıl bağlı kalabilir.Aşk hissetmektir sanki onun kalbindeymişsin gibi hissetmektir aşk.Denizin bir başka mavi olduğu zamanda bir başka dalgalandığı zamanda tekrar aşık olursun.Bir kez daha hissedersin bu kalbin onun için attığını seni sen yapanın o olduğunu tekrar hissedersin.Aşk ve umutla dolu bir insan her gün yüreği küçük kıvılcımlarla dolu bir insandır.Aşk hem bir o kadar ıssız ve sessiz hem bir o kadar da seni tamamlayandır. Aşk her gün biraz daha ıssız dalgalara seni seviyorum diye bağışçasına yaşamaktır. Her gözyaşın özlemle de aksa.Yine o ıssız dalgalar seni seviyorum demCompleta
Aldığınız bir kararın yüzünüze söylenmesi mi daha zordur aslında yoksa bir başkasının da aynı kararı alması mı? Belki biri, belki de ikisi. Benim için mi, hiçbiri... Sevdiğim adamla çıktığım bu yolda benim için zor olan, geçmişin acılarıydı hayatımda. Biz geçmişi bırakıp geleceğe emin adımlar atmak isterken geçmişin peşimizi bırakmamasıydı aslında. Tek bir şey istemiştim hayattan, mutlu olmak. Ve hayatın bana vermediği tek şey vardı, yine mutlu olmak. Mutluluk kelimesi bile yabancıydı artık bana, ben bir tek hüznü bilirdim hayatımda. Ulaç ve ben... Birbirine yabancı ve birbirinden uzak iki kişi. Tanışmamız tesadüftü belki benim için ama onun için her şey planlıydı. Tek planlı olmayansa bana duyduğu aşktı. Çünkü aşk plana sadık kalmazdı. İntikamlarn başlattığı bir aşk hikayesi değildi bizimkisi. İntikamları bitirmek uğruna yaşanan günlerde doğan, sancılı ama bir o kadar da tutkulu bir aşk hikayesiydi... İki tüy tanesi gibi düştük gökten yere. Birimiz rengarenkti birimiz simsiyah. Zaman ikimizi de tozlu yolların tozuna bulaştırmış zifiri karanlıklara dönüştürmüştü. Ama ikimiz de o karanlıktan çıkmış kendi rengimizi katmıştık dünyaya. Lakin bilmiyorduk ki ağlayan gökyüzünün o renkleri sileceğini, bilmiyorduk ki o renkleri silip yerine güzel ama tek bir renk ortaya çıkaracağını... "Ben renklerden nefret ederdim Ulaç, sen sevdirdin. Ruhumu karanlığa gizlemiştim, sen çıkardın. Bana ışık oldun, demiştin. Söylesene sevgilim, ay parçasını cennetinde ölümsüzlüğe kavuşturmadan mı bitecek bu hikaye?" Sustum ama cevap vermedi. Ben de son kez seslendim ona, yitirdiğim son bir umutla." Masal gibiymişsin, bir yokmuş bir varmışsın... "
Più dettagliLinee guida sui contenuti