Flikker op, flikker.

"Rot op! Ik ben niet zoals jou en zo zal ik nooit worden. Dat is walgelijk." Mijn stem klonk fel maar de onzekere ondertoon verpestte mijn poging om boos te klinken. "Homo bedoel je?" Bij het horen van de benaming voelde ik een licht gevoel in mijn hoofd sluipen, "Hou op, ga weg." Mijn benen die onderhand voelde als pudding begaven het en met een harde klap viel ik op de grond.