Szkoła Honoru

Honor
Przyjaźń
Odwaga
Oddanie
Lojalność

X X X

- Ty nawet nie patrzysz o jaką książkę chodzi! - zdenerwowała się Ende - Może i Nina jest, bez nas szczęśliwa! Może i za każdym razem broniła Jelenia! Fakt pomagała nam w nauce! Fakt sklejała nas wszystkie razem, ale ty... - Dener mogła przysiąc, że Willia ma do niej o coś żal. Nie zwracając na nią uwagi dalej patrzyła w okno - Ty miałaś wszystkich gdzieś! Teraz chcesz zaprzyjaźnić się ze wszystkimi, bo bojisz się, że Cię ktoś odrzuci tak, jak Twoja matka! W czym ty jesteś lepsza od Green? Czy od Fiz? A Fruges? Ty nigdy jej nie pomogłaś, a teraz to się bohaterka wielka znalazła! Zawsze byłaś tak zajęta sobą, że tego nie widziałaś! Albo i widziałaś, ale nie chciałaś widzieć! Nie wiem, czy interesuje Cię cokolwiek po za sobą! - wygarnęła jej dziewczyna

W Dener coś pękło. Dziewczyna wstała z parapetu ze spuszczoną głową, po czym szybko ją podniosła i spojrzała na swoją przyjaciółkę wzrokiem, bez emocji. Chciało jej się płakać, ale nie płakała. Nie mogła. Chciała krzyczeć, ale tego nie robiła. Podeszła do szarookiej i chwyciła ją za gardło

- Obchodzi mnie mój ojciec! Moja młodsza siostra! To, że nie mogę wejść nawet do domu, w którym się wychowałam przez tą jędze! Obchodzi mnie fakt, że on może teraz umierać, a ja nie mogę przy nim być! Obchodzi mnie to, że ona w każdej chwili może zrobić coś Emili! Obchodzi mnie to, że mam ochotę zabić tą suke, ale jestem zbyt wielkim tchórzem, aby to zrobić! - dziewczyna jednym sprawnym ruchem po pchneła Willie na ścianę za nią - wyjdź z tąd - warkneła odwracając się do niej plecami, na których dało się zobaczyć lekko już brudny biały bandaż

Willia wstała z ziemi łapiąc się za gardło wyjęła list, który dała jej Aurelia i położyła na biurku, po czym ruszyła do drzwi

- przeczytaj to - rzuciła przez ramię i w