Özgürlük

1 ay önce başladı. Çağrılar. Özgürlük çağrıları, bana saçma gelen çağrılar.
Televizyonlarla başladı. 1 dakika boyunca ülkelerin birbirleriyle olan savaşlarını televizyonlarda izliyorduk. Sadece 1 dakika sürüyordu ama bütün dünyaya kaos etkisi yaratmaya yetiyordu. İnsanların kan içinde boğulduklarını, ağlıyarak infaz edildiklerini izliyorduk. İçimizi bir ürperti kaplıyordu. Kendimizi kötü hissediyorduk. Aynaya baktığımızda vicdan azabı çekmeye başlamıştık. O 1 dakikalık savaş sahnelerinin hep sonunda güven verici bir ses şunu diyordu. "Bu insanlar bunu hak etmiyor. Barış zorla olmaz. Sadece uzlaşarak kâinatı anlıyabilir ve sahip çıkabiliriz." Diyordu.
2 Hafta boyunca her gün izledik. Sonunda, bir şey oldu bu sefer bilim adamlarının yaptıkları silahları, bombaları nasıl insanlar ve hayvanlar üzerinde denek olarak nasıl kullanıldıkları yayınlanmaya başladı. Ama bu sefer çok daha kötü oldu çünkü özgürlük arayışındaki adam. Bu görüntüleri televizyonda değil. İnternet olan olmayan her yerde yayınlamaya başladı. Bilgisayar, tablet, telefon... Bu ürkütücü olaylar Times meydanında yayınlanınca son noktayı koydu. Devletler sıkı önlemler almaya başladı. Bütün internet ağlarını kapattılar. Times meydanına Polis ve Jandarma döşediler. Telefonlarımızın dinlenmeye başladığını ise 1 hafta önce fark ettim. Telefonları dinlemek için özel bir örgüt bile kurmuşlardı. Ama ben inanmamıştım. 1 hafta önce
arkadaşımla önemli bir şey hakkında konuşuyorduk. Olaylar ve hükümet hakkında. Bundan birkaç saat sonra sigara içmek için yola çıktım. Yoldan geçen biri bana çarptı "Beyefendi, dediklerine dikkat et " dedi ve yoluna devam etti. Ve bir daha onu görmedim.
Size ilginç veya saçma gelebilir. Dediklerim tuhaf hisslere kapılmanızda yardımcı olabilir.
Ama yaşamadan bilemezsiniz.

Özgürlüğünü, hakkını isteyen herkese ve