Strach nie zna granic.

Był rok 2031, od szesnastu lat na całym świecie trwa wojna. Nikt już nie pamiętał jak to się zaczęło i gdzie miało miejsce, ale jedno było wiadome wojnę rozpętali ludzie którzy nasłali na nas mechanicznych żołnierzy. Gdy przyszłam na świat wojna już trwała, każdy ukrywał swoje dzieci obawiając się jednego, że zginą z rąk robotów. Kiedy skończyłam sześć lat straciłam obojga rodziców, opiekę nade mną i moją młodszą siostrą obieli dziadkowie, lecz nie na długo ponieważ na skutek choroby zmarli. Jako czternastolatka musiałam szybko dorosnąć żeby zajmować się Sarą i dbać o nią żeby nikt jej nie skrzywdził. Zaczęłam dbać o nią jak o własną córkę, lecz ona nigdy tego nie doceniła. Ale teraz skończyłam szesnaście lat i wiem jaki świat może być okropny. Ja wyrosłam na dojrzałą, odważną jak i wyrozumiałą dziewczynę. Sara może i była odważna, ale także niespokojna wręcz nerwowa, agresywna i za wszelką cenę chciała zemsty. Była zupełnym przeciwieństwem mnie. Sara jako czternastolatka zaskakiwała mnie. Całymi dniami obserwowała ludzi i sporządzała różne notatki i wykresy. Natomiast nocami obmyślała plany, strategie żeby potem zaatakować w czuły punkt mechanicznych żołnierzy i ich wykończyć, jednego po drugim. Przyglądałam się temu i coraz bardziej się obawiałam.