Sterren voor de hemel

De ene dag loop ik naast je en de andere dag is er alleen mijn naam en onze herinneringen samen. Doodgaan is eenvoudig. Je voelt niets, je hoort niets, je ziet niets. Je hart stopt met lief hebben en je ziel begint een nieuw leven. Een nieuw leven zonder je lichaam. Vrij als de wind en zo alleen als de duisternis. Keer je terug naar plekken waar herinneringen werden geschreven en verlang je naar mensen hun liefde en warmte. Doodgaan is eenvoudig. Zelf heb je geen pijn of verdriet, maar de mensen die je achterlaat...die hebben pijn en verdriet. Hun hart is niet gebroken, maar verbrijzeld. Zij verlangen naar je, naar de manier hoe je spreekt en naar de liefde die je altijd met hun deelt. Dus ga niet en laat mij niet achter, want doodgaan is een egoïstisch zaak. Je denkt alleen aan je zelf, maar denk ook aan je dierbaarste. Denk vooral aan hun brekend hard.

Sophia is een meisje dat overleden is. Haar geeft leeft verder zonder haar lichaam en met flashback kom je er achter hoe ze overleven is. Ze verteld over haar grote liefde. Hoe ze steeds van hem wegliep en hoe ze haar eigen hart gebroken heeft door haar stommiteiten. Ze gaat opzoek naar antwoorden op vragen zonder antwoord. Op het einde wordt alles duidelijk, maar ook pijnlijker.