BİR KEZ SARILSAK

Henüz 17 yaşındaydım,olayların göbeğine geldiğimde.

Bir çok şeyi bilmiyordum,her şey çok basit geliyordu en başta. Basitti belki,o da Buğra sayesindeydi. Başta her şey çocukçaydı aslında,bir süre sonra fark ettik aslında ne kadar büyük bir şeyin içinde olduğumuzu.

Arkamda olan bir çok insan vardı,hepsi de birbirinden değerliydi gözümde ama annem sayesinde hayatımın değişmesiyle,arkamda olan insanlarda değişmişti.

Annem... Her şey annem yüzünden başladı aslında,bazen soruyorum,acaba ne olurdu hiç karşılaşmasaydı annemle O adam?

Cevap basitti. Deniz kızı denizsiz kalıp ölüp giderdi. Ölmeye hazır değildim,en azından şimdilik. Çünkü,yaşayacağımız daha çok şey vardı birlikte.

Birlikte yaşayacaktık hayatımızın en mutlu,en hüzünlü,en heyecanlı günlerini.

Belki de,ben öyle sanıyordum.