SİYAH TONU

Kendine yabancı gelen bir sesle
konuştu;
" Beni kötü yetiştirdiler dostum! Güzeli ifade gücünden yoksun bıraktılar beni."

Gözleri onunla aynı dünyaya bakıyor yanlızca kayıtsızlık görüyordu. Hiç gibiydi; ne yaptığını bilmeden kayıp gidiyordu hayatta. Anlatılmaz bir duyguydu bu.
Onun dünyası amansızdı. İyi şeylerin hiçbiri bedava değildi. Sevgi bile... Herşeyin bedeli mutlaka ödenirdi.
"Artık, konuşmaya hiç hakkım kalmadı gibi geliyor." diye fısıldadı. Başka birşey demedi.
Hiçbir şey demeyişi bile farklıydı.

Gece çok yavaş geldi, önce kokusu, sonra da karanlığı.
Ölü buldu onu sabahın rüzgarı...