GRİ

Griydik biz ... Ne siyah ne beyaz... Aradaydık işte arafta... Beyaza dönemezdik belki , ama siyaha da bu kadar çabuk dönmemeliydik. Hayallerime bağladığım umutlar sen gidince akmamalıydı gri bulutlardan. Ama sen gittin. Sen benim hayalimdin. Çünkü gerçek olamayacak kadar güzeldin.

Dudakların dudaklarıma değerken yok olduğumu hissediyordum. Ateşle barut gibiydi bizim sonumuz. Öpüşürken, yanacağamızı bile bile kül olmaya giderken son buldu hikayemiz. Sensiz yaşayamam derken yalan söylediğini anlamam uzun sürdü ama sonunda anladım. Şimdi ben yokum bensiz de yaşanıyormuş de mi sevgili ?

Sen ayken ben güneştim. Senin karanlığın beni yok ederken, benim ışığım seni almadı yanına. Gündüzle gecenin birleşmesi imkansızdı zaten , biri varken biri yoktu. Ama ben tüm varlığımı bırakıp yıldız olmaya razıyken tüm ışığımı söndürdün. Şimdi güneşin yok , özgürsün karanlığında. Artık gri yok boğulabilirsin siyahında ve şimdi ben yokum, yaşayabilirsin sonsuzlukta.

Öldürmek istedim bugün kendimi. Sonra bıçağı elime alınca fark ettim, ben zaten ölüydüm.

Sen bana sevmeyi değil acı çekmeyi gösterdin.
Sen bana aşkı değil nefreti hissettirdin.
Hani bir zamanlar benim içime gömmeyi başardığın kız var ya işte o geri dönüyor , kork benden Poyraz Yapıcı! Kötü kız geri dönüyor. Senin çıkardığın o cehenneme senin cennetini terk ederek tekrar giriyor.Her gecenin bir sabahı vardır dediler kandırdılar. Aslında her sabahın bir gecesi vardır. Tekrar geliyorum yenilenerek ya da eskiye dönüşümle ama ne olursa olsun senin canını yakmaya geliyorum. Kork benden çünkü ben hala siyahım senin beyaz olduğun kadar.

Ben kim miyim ? Ben ölümüm , siyahım, karanlığım, kötü kızım, ben ......ben Eylül Gece Soytürk 'üm...... Kısacası Poyraz Yapıcı'nın azrailiyim.

Sana dünyanın en kısa masalını anlatıyım mı ?
Prens ölmüş...Masal bitmiş.