It would be well

It would be well

  • WpView
    Reads 81
  • WpVote
    Votes 11
  • WpPart
    Parts 7
WpMetadataReadOngoing53m
WpMetadataNoticeLast published Sun, May 7, 2017
Oparta na wydarzeniach z Więźnia Labiryntu. Posiada spektakularny wątek wybawienia ludzkości od pożogi. Kim jest Nave, Akane? Czy Aria jest tym za kogo się podaje ? Podróżowanie tunelami jest niebezpieczne, tym bardziej gdy wszyscy czyhają na Twoja zgubę. Opowieść przedstawiająca początek końca, albo koniec początku." Wiem, że nic nie wiem"- powiedziałbyś zaczynając czytać. Ale czy to właśnie to nie daje impulsu do zapoznania się z bohaterami, którzy zamieszani w ten świat ponoszą konsekwencje każdego swojego wyboru??
All Rights Reserved
#29
fantazy
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Dym
  • Trylogia Ognistej - Piekielny Ogień
  • Uwięzieni w labiryncie
  • The key to everything is THEY||TMR
  • 𝓲𝓷 𝓪 𝓫𝓲𝓽𝓽𝓮𝓻 𝓼𝓮𝓬𝓻𝓮𝓽 || hyunlix
  • The last hope // Cameron Dallas
  • UNEASY ~ P.JM ✔️[3]
  • Zero gravity ✿ Yoonmin
  • 𝐂𝐥𝐚𝐫𝐢𝐭𝐲 || 𝐈𝐧𝐟𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲 𝟑
Dym

Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.

More details
WpActionLinkContent Guidelines